Μια επίσκεψη στον πλανήτη Δέλτα.

Μεσημέρι Σαββάτου και ο χιονιάς καλά κρατεί. Εγώ πίνω τον καφέ μου στα ζεστά και όπως οι περισσότεροι από μας απολαμβάνω το θέαμα.

Όμως κάτι με τρώει… κάτι που δεν με αφήνει να ησυχάσω. Δεν ξέρω αν είναι ο εθισμός που είχα από παιδί στην περιπέτεια ή μια ανάγκη που έχω τα τελευταία χρόνια να απαθανατίζω φωτογραφικά τη φύση και τα φυσικά φαινόμενα γύρω μου. Όπως και να χει, τελικά δεν αργώ πολύ να πάρω την απόφαση· αρπάζω σάκο και φωτογραφική και φεύγω προς τα έξω.
Υπάρχει ένας “πλανήτης” λίγο πιο πέρα από την πόλη που ζω.. δεν τον επισκέφτομαι συχνά, αλλά κάθε φορά που το κάνω δεν το μετανιώνω. Ίσως γιατί πάντα εχει και κάτι καινούργιο να μου δείξει. Αποφασίζω να μπω στην τροχιά του και πλησιάζω με ανυπομονησία.
Το χιόνι τώρα πέφτει ψιλό. Καθώς προσεγγίζω τον στόχο μου η αγωνία μεγαλώνει. Στο καντράν η θερμοκρασία δείχνει – 1.. μια καλή ενδείξη θα έλεγε κανείς σχετικά με τον καιρό, αλλά με τον βοριά να σηκώνει το έδαφος κάτω από τα πόδια σου και με την υγρασία στα ύψη δεν το λες ακριβώς και φιλόξενο τόπο.

Το πρώτο βήμα σε αυτή την “αφιλόξενη γη” γίνεται με κόπο αλλά και δέος. Με όλες τις αισθήσεις “γεμάτες” προχωράω σε ένα κόσμο φτιαγμένο από χιόνι και άμμο, σμιλεμένο με αέρα .

Κινούμαι φωτογραφίζοντας και προσπαθώντας έτσι να τον καταλάβω. Για άλλη μια φορά κάνω κύκλους γύρω του, βλέπω τα ίδια τοπία αλλά κάθε φορά τόσο διαφορετικά.

Εχει μια άγρια αλλά και απλή ομορφιά αυτό το μέρος σκέφτομαι.. τόση που το κάνει σχεδόν εξωγήινο.

Απομακρύνομαι από τους αμμόλοφους προς τον ορίζοντα και ύστερα ξανά προς τους αμμόλοφους. Είναι πολύ χαλαρωτικό να νιώθεις χαμένος όταν ξέρεις ότι δεν μπορείς πραγματικά να χαθείς.

Τι είναι αυτό που με κάνει να βρίσκομαι εδώ με χέρια και πόδια παγωμένα, αναρωτιέμαι. Ίσως κάποτε για κάποιους να ήταν ανάγκη… ανάγκη για κυνήγι, ψάρεμα, επιβίωση. Τώρα όμως εγώ έχω την πολυτέλεια να στέκομαι μπροστά σε αυτό το συναρπαστικό θέαμα και απλά να απολαμβάνω τη στιγμή.

Φεύγω πίσω, απομακρύνομαι σιγά σιγά προς το όχημα. Σε αυτή την τόσο ξεχωριστή παραλία, στα πλαίσια του εθνικού υγροτοπικού πάρκου στο Δέλτα του Έβρου, αφήνω τα βήματα μου μόνο για να τα ξαναβρώ την επόμενη φορά..

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

WordPress.com.

Up ↑

%d bloggers like this: