Μικρές εξορμήσεις “Κύκνειο άσμα”

“Τις περισσότερες φορές απλά πεζοπορείς και αφήνεσαι στη διαδρομή”

Απόγευμα Σαββάτου και πιάνω τον εαυτό μου να χαζεύει μπροστά σε μια οθόνη τους χάρτες της περιοχής. Υψόμετρα, μονοπάτια και βλάστηση, τα σημεία ενδιαφέροντος. Είχα σκοπό να “πάρω τα βουνά” την επομένη κι έτσι έκανα τη μικρή μου έρευνα. Τα καιρικά φαινόμενα δεν υπόσχονταν και πολλά, αλλά με τον πάντα άστατο Μάρτη είχα την ελπίδα για λίγο χιόνι ή κλειστό καιρό στο πέρας του χειμώνα.

Ξεκινήσα πρωί πρωί με τον “συνήθη ύποπτο”, Γιάννη, για τη σχεδόν εβδομαδιαία επανασύνδεση με τη φύση. 45 λεπτά αργότερα και πλησιάζοντας στο μέγιστο υψόμετρο για την περιοχή -1000μ – διαπίστωσα για ακόμη μια φορά οτι εδώ πάνω η φύση έχει τους δικούς της ρυθμούς.

Και αυτή τη φορά έπρεπε να συντονιστείς με ένα ολόλευκο τοπίο σε χαμηλές θερμοκρασίες και βαριά ατμόσφαιρα .Ηταν λες και κάθε γωνιά, κάθε κλαδί και καθετί μέσα στο δάσος είχε “βαπτιστεί” μεσα στο ψυχρότερο λευκό.

Δε θα μπορούσα να είμαι περισσότερο ενθουσιασμένος από αυτή την αναπάντεχη συγκυρία. Με το ένα μάτι στην περιπέτεια και το άλλο στην προσπάθεια να μεταφέρω με εικόνα και λόγο όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μου, μπήκα στο μονοπάτι.

Δεν είναι εύκολο να μεταδώσει κάνεις το δέος που σε πιάνει όταν βρίσκεσαι μέσα σε τέτοιες εικόνες και συνθήκες. Κάποιος ποιητής ίσως να περνούσε ένα μέρος αυτού..για μένα όμως η γοητεία που πηγάζει από αυτό το τοπίο είναι κάτι εντελώς βιωματικό.

Κάναμε μια διαδρομή περίπου 4.5 χιλιομέτρων μέσα σε πυκνή βλάστηση και σποραδικά ξέφωτα, με έντονη την παρουσία της πανίδας στην περιοχή, αφού στο “φρέσκο” χιόνι είχαν αφήσει τα σημάδια τους αλεπούδες, ζαρκάδια και λαγοί.

Δεν είναι πάντα έτσι..δε συμβαίνουν πάντα τόσα όσα για να συνθέσουν γύρω σου το ιδανικό σενάριο. Τις περισσότερες φορές απλά πεζοπορείς και αφήνεσαι στη διαδρομή . Όμως στο τέλος κάθε πορείας κοιτάς πίσω σου με μια αίσθηση πλήρωσης και χωρίς ενδοιασμούς για τη δικαίωση της επιλογής.

Μπήκαμε στο αμάξι για την επιστροφή, το μυαλό ακόμη γεμάτο εικόνες που είχαν αρχίσει ήδη να γίνονται αναμνήσεις. Όμως ακόμα και τώρα σαν επισφράγιση αυτής της υπέροχης μέρας, το βουνό δε μας άφησε έτσι…ένας επιβλητικός χρυσαετός συνόδευσε με το πέταγμά του την έξοδο μας από αυτό.

Μικρές εξορμήσεις “Στη σκιά του δάσους” 

“Δε χρειάζεται να ταξιδέψει κανείς μακριά, ούτε να έχει όλο το Σαββατοκύριακο στη διάθεση του, για να έρθει κοντά με τη φύση.”



Ξημερώματα Κυριακής…ακόμη έξω είναι πίσσα σκοτάδι και όμως κάποιοι ετοιμάζουνε καφέ, μαζεύουν εξοπλισμό και προσπαθούν  να καταλάβουν τι διάλο κάνουν τέτοια μέρα και ώρα ξύπνιοι.
Πιάνεις το δρόμο, αφήνοντας πίσω μια ήσυχη, φωταγωγημένη πόλη, για να βρεθείς σε ένα φυσικό περιβάλλον χωρίς τεχνητές προσαρμογές στα μέτρα του ανθρώπου.

Η πορεία βόρεια, στα ορεινά του νομού Έβρου, στην πίσω αυλή του σπιτιού σου, όπως θα λέγανε κάποιοι, αλλά πάντα με μια δόση ενθουσιασμού για το άγνωστο. Άλλωστε η περιπέτεια δεν ξεκινά με την εξερεύνηση μιας νέας περιοχής, αλλά με την εξερεύνηση μιας νέας επιλογής ..μιας επιλογής στο πώς να δεις τον κόσμο σήμερα, τώρα. Και σε αυτό συμβάλλουν κυρίως δύο παράγοντες, οι καιρικές συνθήκες και η διάθεση να αλληλοεπιδράσεις με το περιβάλλον σου.

 Μέσα σε μόλις 45 λεπτά ήμουν στην καρδιά του ορεινού όγκου και όλα ήταν ιδανικά για το είδος της πεζοπορίας που είχα κατά νου. Το χιονόνερο που έπεφτε απαλά, η χαμηλή νέφωση, αλλα και ο αχνός φωτισμός άνοιγαν πύλη στη βαθύτερη, πιο σκοτεινή πλευρά του δάσους, σε ένα άγριο, σαγηνευτικό, μυστηριώδες και ίσως λίγο τρομακτικό τόπο που έκανε σώμα και πνεύμα να γεμίζουν αδρεναλίνη.

Προχώρησα βαθιά μέσα στο σύμπλεγμα των κωνοφόρων και μεμιάς βρέθηκα στην ξεχωριστή, άλλη πραγματικότητα που υπήρχε κατω από αυτό. Σκοτεινές, απόκοσμες εικόνες, σαν από κάποια κινηματογραφικη ταινία, τραβούσαν το βλέμμα στις πιο όμορφες γωνιές του.

Περιπλανήθηκα για ώρα μέσα σ’αυτο μέχρι που έφτασα στα “σύνορα” της κυριαρχίας του. Και κάπου εκεί, μεταξύ δύο κόσμων, εκεί όπου ελάτη και οξιά παλεύουν για λίγο φως και γη, έγινα μάρτυρας μιας συμβίωσης ανταγωνιστικής αλλά και αρμονικής. 

 Μάλλον στη φύση η ζωή έχει τους δικούς της απλούς κανόνες και ο χρόνος είναι εδώ για να δίνει συνέχεια και όχι τέλος. Αναρωτήθηκα, αν εμείς έχουμε χάσει αυτήν την απλότητα στη ζωή μας και αν τελικά ο χρόνος δεν είναι πια με το μέρος μας. Έπειτα πήρα το μονοπάτι της επιστροφής. 

 

Αφήνοντας αυτή τη γωνιά του πλανήτη μας, ένιωσα για ακόμη μια φορά τη γαλήνη εκείνη που, παρά την κούραση της καθημερινότητας, κάνει κάθε μου απόφαση να βρεθώ εκεί έξω..εύκολη.

Μεγάλο Λιβάδι η “άγρια δύση” της Ροδόπης. 

“Δεν είναι δύσκολο να αφεθεί κάποιος στη μαγεία του δάσους το φθινόπωρο, το δύσκολο είναι να ξεφύγει από αυτή. “

Κάθε φορά που ετοιμάζω τα πράγματα μου για το βουνό με πιάνει αυτή -η γνωστή σε πολλούς- αίσθηση ενθουσιασμού με το σφίξιμο στο στομάχι .Τη φορά αυτή όμως είχα και έναν λόγο παραπάνω να είμαι ενθουσιασμένος. Πέρα από το ότι ήταν μια φθινοπωρινή εξόρμηση ,πάντα πλούσια σε χρώματα και καιρικά φαινόμενα, ήταν και μια ευκαιρία να επισκεφτώ ένα από τα αγαπημένα μου μέρη στην οροσειρά της Ροδόπης, το Μεγάλο Λιβάδι.

Το Μεγάλο Λιβάδι ή Ουλού Γιαλά, όπως το ξέρουν οι παλαιότεροι, δεν είναι άλλος ένας συνηθισμένος προορισμός. Φανταστείτε ότι κάπου εκεί στα ορεινά, μεταξύ 1400 και 1600μ. υψόμετρο, και ανάμεσα στις βουνοκορφές υπάρχει καλά κρυμμένο ένα οροπέδιο μοναδικής ομορφιάς. Τα καταπράσινα λιβάδια του, οι διάσπαρτες λιμνούλες τύρφης, τα μικρά και μεγάλα συμπλέγματα δασών ,κυρίως οξιά και δασική πεύκη, μαζί με την πλούσια πανίδα, που γίνεται αντιληπτή σε κάθε σου βήμα, συνθέτουν ένα από τα γοητευτικότερα τοπία που έχω δει.
Ξεκινήσαμε για τον προορισμό μας ξημερώματα Σαββάτου με επιστροφή Κυριακή βράδυ,γι’αυτό και ο χρόνος μας ήταν περιορισμένος, όταν όμως ο ποταμός Νέστος ήρθε στο δρόμο μας και το θέαμα που προσέφερε ήταν τόσο ονειρικό όσο εκείνο το πρωινό, δεν γινόταν να αφήσουμε την ευκαιρία για μία γρήγορη επίσκεψη να πάει χαμένη .Έτσι κατηφορήσαμε και περιπλανηθήκαμε για λίγο σε αυτό τον κόσμο, παίρνοντας μαζί μας όσες εικόνες και αισθήσεις μπορούσαμε.

Στο δρόμο ξανά για τον Λιβάδι, μετά από μια υπέροχη αλλά και επίπονη διαδρομή ανάμεσα από δάση δρυός και οξιάς, φτάσαμε στον τελικό μας προορισμό.

Κατασκηνώσαμε σε ένα κομβικό σημείο (μερικά χιλιόμετρα πριν το Μ.Λιβάδι) λίγο κάτω από τη λίμνη τύρφης και πίσω από την καλύβα ενός βοσκού. Δεν καθυστέρησαμε παραπάνω και ξεκινήσαμε μια μικρή εξερεύνηση στη γύρω περιοχή.

Το τοπίο γύρω σαν ένα άλλο Ελ Ντοράντο θάμπωνε σε κάθε βήμα το πεινασμένο ματι, ενώ φως και χρυσοκόκκινο φύλλωμα έκανε κάθε εικόνα να φαντάζει σουρεαλιστική.

Αφού περιπλανηθήκαμε για λίγο, αποφάσισα να πάρω ένα παλιό γνώριμο μονοπάτι πίσω από τη λιμνούλα και είπα του Γιάννη ότι θα τον συναντήσω λίγο αργότερα στην πηγή που βρισκόταν στην άκρη του λιβαδιού . Τελικά έγινε μια κυκλική διαδρομή που ξεκινούσε από το camp, έκανε πέρασμα από τη λίμνη τύρφης, έβγαινε στο μικρό Λιβάδι δίπλα μας, ανέβαινε από την πηγή σχεδόν στα σύνορα με Βουλγαρία, για να επιστρέψει από το χωμάτινο δρόμο πίσω στις σκηνές.

Η κυκλική διαδρομή μέσα από το μικρό Λιβάδι.

Ήταν πραγματικά μια απολαυστική διαδρομή, ωραίες εναλλαγές από τοπία άγριας Δύσης με απομονωμένα ράντζα και κοπάδια βοοειδών, σε μαγικά μονοπάτια βγαλμένα σαν από παραμύθι.

Μετά και από μια πολύ κουραστική αλλά πλούσια ημέρα αρχίσαμε και τη διαδικασία για μια ήσυχη, αλλά από ότι φάνηκε όχι και τόσο ξεκούραστη, νύχτα. Βρήκαμε ότι η “βεράντα” της καλύβας ήταν το ιδανικότερο μέρος για να προστατευτούμε από υγρασία και βορειά κι έτσι ετοιμάσαμε το “τραπέζι” μας .Από εκεί απολαύσαμε το ηλιοβασίλεμα και τους διάφορους αγελαδάρηδες που μάζευαν τα κοπάδια τους.

Δεν μπορώ να πω ότι το πρωί μας βρήκε και στην καλύτερη κατάσταση. .Κάθε φορά που ξυπνάω στο βουνό έχω μια αίσθηση γαλήνης και νιώθω σαν να έχω κοιμηθεί 10 μέρες, αλλά αυτή η νύχτα νομίζω ότι τα είχε πάρει όλα πίσω. Κρύο, υγρασία και παγετός..όλα όσα βιώσαμε εκείνο το βράδυ τα αντικρίσαμε και βγαίνοντας από τις σκηνές.
Μετά από το πρώτο σοκ και χωρίς να το σκεφτούμε παραπάνω κινήσαμε για μερικές πρωινές φωτογραφίες. Η πάχνη που είχε πέσει παντού έκανε το λιβάδι να μοιάζει χιονισμένο, ενώ ο ήλιος που είχε αρχίσει να βγαίνει δειλά δειλά λύτρωνε από το σκοτάδι τη ζωή γύρω του.

Κάπου εκεί μας βρήκε και ο Χρηστάρας, το παιδί από το διπλανό “Ράτζο”. Προσφέρθηκε να μας κεράσει ένα καφεδάκι δίπλα στη σόμπα και φυσικά δεχθήκαμε αμέσως. Αφού τα είπαμε για λίγη ώρα και μάθαμε λίγα πράγματα για τη ζωή του ως νέου κτηνοτρόφου, τον ευχαριστήσαμε για τη θερμή του φιλοξενία και τον αφήσαμε να βγάλει τα ζώα για την καθημερινή τους “βόλτα “.

Για το υπόλοιπο της ημέρας είπαμε να κινηθούμε νότια χωρίς κάποιο ιδιαίτερο στόχο . Καμιά φορά αυτές οι μικρές άσκοπες περιηγήσεις δίνουν και τις ομορφότερες εμπειρίες. Προσπαθήσαμε να βγούμε στην άκρη του οροπεδίου για να δούμε τη θέα, αλλά τελικά δεν τα καταφέραμε’ ο χρόνος πεζοπορίας τέτοια εποχή δεν είναι με το μέρος μας. Έτσι αρκεστήκαμε στην ανακάλυψη μερικών νέων μονοπατιών, παρακαταθήκη για μια επόμενη επίσκεψη, και γυρίσαμε στο camp.

Μάζεψα τη σκηνή, έκατσα για λίγο κάτω από τον ήλιο και ζεστάθηκα για τα καλά, εντυπωσιασμένος από τη Θερμοκρασία που από τους -2 είχε πάει σχεδόν +25. Αυτό που πέρασα εχθές το βράδυ δεν το λες και καμιά ιστορία επιβίωσης, σκέφτηκα χαμογελώντας ,σίγουρα όμως ήταν μια εμπειρία που δεν θα ξεχάσω ποτέ.

Τελικά πέρα από τις όμορφες στιγμές με παρέα ,τις πεζοπορίες και τις εικόνες που παίρνεις πίσω, είναι και κάποιες στιγμές που δοκιμάζεται η αντοχή και τα όρια σου. Και είναι αυτές οι στιγμές του διαχωρισμού σε αυτούς που λένε “ποτέ ξανά” με αυτούς που θα ανακαλύψουν νέα όρια στους εαυτούς τους και ανυπόμονοι θα περιμένουν το “πότε” θα ξαναβρεθούν εκεί έξω. .

Θερινά μονοπάτια στο Παρθένο Δάσος 

“Λύτρωση από ένα καύσωνα στο Παρθένο Δάσος του Φρακτού. ”

Είχαμε από καιρό κανονίσει την καθιερωμένη επίσκεψη μας  στα βουνά της Ροδόπης, που όμως λόγω προσωπικών υποχρεώσεων είχε καθυστερήσει αρκετά. Έτσι, αφού πιάσαμε αρχές Ιουλίου και στην κορύφωση του περασμένου καύσωνα ,αποφασίσαμε να ξεκινήσουμε για το Φρακτό.
Ήταν η πρώτη φορά που θα ήμουν καλοκαίρι σε ένα τέτοιο δάσος και πραγματικά δεν ήξερα τι να περιμένω. Το μόνο σίγουρο ήταν ίσως η απουσία καιρικών φαινομένων που θα έδιναν μια πιο δραματική εικόνα στο όλο τοπίο.
Φτάσαμε νωρίς το πρωί του Σαββάτου και κατόπιν συνεννόησης με το δασαρχείο Δράμας αλλά και με λίγη τύχη, βρήκαμε τη μπάρα για το δασικο χωριο ανοιχτή.

Τώρα, γιατί μπάρα σε ένα δασικό χωριό;! 
 Με 500 χρόνια ανθρώπινης ..απουσίας το Παρθένο Δάσος του Φρακτού πέρα από ένα πανέμορφο δάσος εξελίχθηκε και σε ένα εργαστήρι της φύσης με τεράστια βιοποικιλότητα, προσελκύοντας μέσα του επισκέπτες αλλά  και επιστήμονες πολλών ειδικοτήτων.

Κατασκηνώσαμε δίπλα σε μια καλύβα και κάτω από μια άγρια μηλιά, αγαπημένο στέκι μιας  καφέ αρκούδας, που απ’ότι μάθαμε το Σεπτέμβρη επισκέπτεται συχνά για τα μεταμεσονύκτια “σνακ” της.

Η κατασκήνωση στην αγριομηλιά

Ετοιμάσαμε εξοπλισμό και πιάσαμε γοργά το μονοπάτι από το δασικό χωριό με πορεία βόρειανατολικά και τελικό προορισμό τους καταρράκτες .Ήταν μια σχετικά εύκολη διαδρομή συνολικού μήκους 10 χιλιομέτρων με υψομετρικές διάφορες μεταξύ  450μ.

Μονοπάτι από Δασικό χωριό προς καταρράκτες και πίσω.

Μπήκαμε στο δάσος -πάντα μια μαγική στιγμή- αισθήσεις και σώμα σε υπερδιέγερση, αλλά ταυτόχρονα γαλήνια και οικεία. Οξιές, ερυθρελάτη, δρυς και σημύδες. Το σκηνικό γύρω σου εντυπωσιακό, σε τίποτα δε θυμίζει τη συνήθη εικόνα που έχει κανείς για τη φύση της χώρας μας. Και όμως εκεί έξω στα βόρεια μονοπάτια υπάρχει για πολλούς μια άγνωστη Ελλάδα . .

Μονοπάτι προς καταρράκτες

Ζέστη, ακόμη και εκεί ..μετά από κάποια χιλιόμετρα πεζοπορίας γίνεται αφόρητη. Τα ψηλά δέντρα με τη σκιά τους, ο σωστός εξοπλισμός και η συνεχής ενυδάτωση βοηθούν την κατάσταση αλλά καμια φορά δεν είναι αρκετά. Ευτυχώς για μας όμως κάπου εκεί  ήρθε και η λύτρωση ,στο ρέμα, το φυσικό “air condition” του δάσους με συνεχή κύματα δροσιάς για να ξεκουράσει σώμα και πνεύμα. Το καλοκαίρι στο δάσος έχει τα μυστικά του και εμείς μόλις που είχαμε αρχίσει να τα ανακαλύπτουμε.

Στη διάβαση της ρεματιάς

Όχι πολύ μετά από αυτό το ευχάριστο διάλειμμα φτάσαμε στους καταρράκτες του  Φρακτού . Νομίζω ότι υπάρχουν λίγοι άνθρωποι στον κόσμο που δεν εκτιμούν την απόλαυση που προσφέρει μια τέτοια γωνιά της γης. Βέβαια εμείς αυτή τη φορά το απολαμβάναμε διπλά, καθώς ενώ δροσιζόμασταν στον καταρράκτη με ανοιξιάτικες θερμοκρασίες, οι υπόλοιποι  κάτω στην πόλη ψήνονταν με.. σαραντάρια.

Πρώτος καταρράκτης

Ολοκληρώσαμε νωρίς το απόγευμα τη διαδρομή και είχαμε αρκετό χρόνο για ξεκούραση και ενδιαφέρουσες γνωριμίες. Το επιστημονικό προσωπικό που έτυχε να είναι εκεί αυτές τις μέρες για καταμέτρηση αγριόγιδων (Φορέας διαχείρισης οροσειράς Ροδόπης ),μια ομάδα ορνιθολόγων, αλλά και ο διακεκριμένος εντομολόγος κ.Κουτρούμπας μας έδωσαν πολύτιμες πληροφορίες για το δάσος αλλά και μια εσωτερική ματιά στη ζωή τους και τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει ο κλάδος σήμερα.                                                            Το βράδυ δίπλα στις σκηνές κύλησε όμορφα με ενα δροσερό ύπνο να ακολουθεί.

“Πρωινό με θέα στον Κήπο ”

Την επομένη, νωρίς το πρωί και με φρέσκια διάθεση, ξεκινήσαμε για μια άλλη δημοφιλή τοποθεσία του Φρακτού, τον “Κήπο των Βράχων”.

Στη διαδρομή με το αυτοκίνητο

Φτάσαμε εκεί κοντά με αυτοκίνητο και έπειτα ξεκίνησε μια μαγική πεζοπορική διαδρομή ανάμεσα σε φτέρες, ρυάκια και ένα πανέμορφο δάσος ερυθρελάτης, για να καταλήξουμε αργότερα σε ένα ξέφωτο με θέα αυτόν το τόσο ξεχωριστό κήπο.

Στο μονοπάτι προς το ξέφωτο
Στο μονοπάτι

Το τοπίο πραγματικά ονειρικό.. βράχος, βουνό και δάσος γίνονται ένα και συνθέτουν με τη σειρά τους μέρος ενός απόρθητου τείχους, για να προστατεύσει στα σπλάχνα του έναν αληθινά χαμένο κόσμο.

Πρωινή θέα
Ερυθρελάτη

Κατεβήκαμε για μια ακόμη δροσερή στάση στους καταρράκτες του Φρακτού και επιστρέψαμε στο camp.

Καθώς ετοιμαζόμασταν για αναχώρηση και λίγο πριν την επιστροφή στην καθημερινότητα, έκατσα να κάνω τη “σούμα”..Θα μπορούσα να σας αφηγηθώ τις πιο απίθανες στιγμές αυτού ταξιδιού, όπως για την κομψότητα ενός νεαρού θηλυκού ελαφιού ανάμεσα στις φτέρες, την επιβλητική σκιά που αφήνει πάνω σου ένας τεράστιος χρυσαετός ή τις δεκάδες πυγολαμπίδες που μας έκαναν παρέα όλο το βράδυ γύρω από τις σκηνές. Ίσως κάποια άλλη φορά όμως. Αυτή τη φορά νομίζω δεν είναι τόσο για τις στιγμές αλλά για τη γενικότερη αίσθηση. Και το καλοκαίρι στο δάσος είναι αλλιώς..έχει χρώμα αλλά όχι όπως το φθινόπωρο, έχει ηρεμία αλλά όχι όπως το χειμώνα, έχει ζωή αλλά όχι όπως την άνοιξη. .Η πεμπτουσία του δάσους βρίσκεται σε κάθε του εποχή, αλλά νομίζω ότι τελικά στο καλοκαίρι χωράνε όλες. .