Θερινά μονοπάτια στο Παρθένο Δάσος 

“Λύτρωση από ένα καύσωνα στο Παρθένο Δάσος του Φρακτού. ”

Είχαμε από καιρό κανονίσει την καθιερωμένη επίσκεψη μας  στα βουνά της Ροδόπης, που όμως λόγω προσωπικών υποχρεώσεων είχε καθυστερήσει αρκετά. Έτσι, αφού πιάσαμε αρχές Ιουλίου και στην κορύφωση του περασμένου καύσωνα ,αποφασίσαμε να ξεκινήσουμε για το Φρακτό.
Ήταν η πρώτη φορά που θα ήμουν καλοκαίρι σε ένα τέτοιο δάσος και πραγματικά δεν ήξερα τι να περιμένω. Το μόνο σίγουρο ήταν ίσως η απουσία καιρικών φαινομένων που θα έδιναν μια πιο δραματική εικόνα στο όλο τοπίο.
Φτάσαμε νωρίς το πρωί του Σαββάτου και κατόπιν συνεννόησης με το δασαρχείο Δράμας αλλά και με λίγη τύχη, βρήκαμε τη μπάρα για το δασικο χωριο ανοιχτή.

Τώρα, γιατί μπάρα σε ένα δασικό χωριό;! 
 Με 500 χρόνια ανθρώπινης ..απουσίας το Παρθένο Δάσος του Φρακτού πέρα από ένα πανέμορφο δάσος εξελίχθηκε και σε ένα εργαστήρι της φύσης με τεράστια βιοποικιλότητα, προσελκύοντας μέσα του επισκέπτες αλλά  και επιστήμονες πολλών ειδικοτήτων.

Κατασκηνώσαμε δίπλα σε μια καλύβα και κάτω από μια άγρια μηλιά, αγαπημένο στέκι μιας  καφέ αρκούδας, που απ’ότι μάθαμε το Σεπτέμβρη επισκέπτεται συχνά για τα μεταμεσονύκτια “σνακ” της.

Η κατασκήνωση στην αγριομηλιά

Ετοιμάσαμε εξοπλισμό και πιάσαμε γοργά το μονοπάτι από το δασικό χωριό με πορεία βόρειανατολικά και τελικό προορισμό τους καταρράκτες .Ήταν μια σχετικά εύκολη διαδρομή συνολικού μήκους 10 χιλιομέτρων με υψομετρικές διάφορες μεταξύ  450μ.

Μονοπάτι από Δασικό χωριό προς καταρράκτες και πίσω.

Μπήκαμε στο δάσος -πάντα μια μαγική στιγμή- αισθήσεις και σώμα σε υπερδιέγερση, αλλά ταυτόχρονα γαλήνια και οικεία. Οξιές, ερυθρελάτη, δρυς και σημύδες. Το σκηνικό γύρω σου εντυπωσιακό, σε τίποτα δε θυμίζει τη συνήθη εικόνα που έχει κανείς για τη φύση της χώρας μας. Και όμως εκεί έξω στα βόρεια μονοπάτια υπάρχει για πολλούς μια άγνωστη Ελλάδα . .

Μονοπάτι προς καταρράκτες

Ζέστη, ακόμη και εκεί ..μετά από κάποια χιλιόμετρα πεζοπορίας γίνεται αφόρητη. Τα ψηλά δέντρα με τη σκιά τους, ο σωστός εξοπλισμός και η συνεχής ενυδάτωση βοηθούν την κατάσταση αλλά καμια φορά δεν είναι αρκετά. Ευτυχώς για μας όμως κάπου εκεί  ήρθε και η λύτρωση ,στο ρέμα, το φυσικό “air condition” του δάσους με συνεχή κύματα δροσιάς για να ξεκουράσει σώμα και πνεύμα. Το καλοκαίρι στο δάσος έχει τα μυστικά του και εμείς μόλις που είχαμε αρχίσει να τα ανακαλύπτουμε.

Στη διάβαση της ρεματιάς

Όχι πολύ μετά από αυτό το ευχάριστο διάλειμμα φτάσαμε στους καταρράκτες του  Φρακτού . Νομίζω ότι υπάρχουν λίγοι άνθρωποι στον κόσμο που δεν εκτιμούν την απόλαυση που προσφέρει μια τέτοια γωνιά της γης. Βέβαια εμείς αυτή τη φορά το απολαμβάναμε διπλά, καθώς ενώ δροσιζόμασταν στον καταρράκτη με ανοιξιάτικες θερμοκρασίες, οι υπόλοιποι  κάτω στην πόλη ψήνονταν με.. σαραντάρια.

Πρώτος καταρράκτης

Ολοκληρώσαμε νωρίς το απόγευμα τη διαδρομή και είχαμε αρκετό χρόνο για ξεκούραση και ενδιαφέρουσες γνωριμίες. Το επιστημονικό προσωπικό που έτυχε να είναι εκεί αυτές τις μέρες για καταμέτρηση αγριόγιδων (Φορέας διαχείρισης οροσειράς Ροδόπης ),μια ομάδα ορνιθολόγων, αλλά και ο διακεκριμένος εντομολόγος κ.Κουτρούμπας μας έδωσαν πολύτιμες πληροφορίες για το δάσος αλλά και μια εσωτερική ματιά στη ζωή τους και τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει ο κλάδος σήμερα.                                                            Το βράδυ δίπλα στις σκηνές κύλησε όμορφα με ενα δροσερό ύπνο να ακολουθεί.

“Πρωινό με θέα στον Κήπο ”

Την επομένη, νωρίς το πρωί και με φρέσκια διάθεση, ξεκινήσαμε για μια άλλη δημοφιλή τοποθεσία του Φρακτού, τον “Κήπο των Βράχων”.

Στη διαδρομή με το αυτοκίνητο

Φτάσαμε εκεί κοντά με αυτοκίνητο και έπειτα ξεκίνησε μια μαγική πεζοπορική διαδρομή ανάμεσα σε φτέρες, ρυάκια και ένα πανέμορφο δάσος ερυθρελάτης, για να καταλήξουμε αργότερα σε ένα ξέφωτο με θέα αυτόν το τόσο ξεχωριστό κήπο.

Στο μονοπάτι προς το ξέφωτο
Στο μονοπάτι

Το τοπίο πραγματικά ονειρικό.. βράχος, βουνό και δάσος γίνονται ένα και συνθέτουν με τη σειρά τους μέρος ενός απόρθητου τείχους, για να προστατεύσει στα σπλάχνα του έναν αληθινά χαμένο κόσμο.

Πρωινή θέα
Ερυθρελάτη

Κατεβήκαμε για μια ακόμη δροσερή στάση στους καταρράκτες του Φρακτού και επιστρέψαμε στο camp.

Καθώς ετοιμαζόμασταν για αναχώρηση και λίγο πριν την επιστροφή στην καθημερινότητα, έκατσα να κάνω τη “σούμα”..Θα μπορούσα να σας αφηγηθώ τις πιο απίθανες στιγμές αυτού ταξιδιού, όπως για την κομψότητα ενός νεαρού θηλυκού ελαφιού ανάμεσα στις φτέρες, την επιβλητική σκιά που αφήνει πάνω σου ένας τεράστιος χρυσαετός ή τις δεκάδες πυγολαμπίδες που μας έκαναν παρέα όλο το βράδυ γύρω από τις σκηνές. Ίσως κάποια άλλη φορά όμως. Αυτή τη φορά νομίζω δεν είναι τόσο για τις στιγμές αλλά για τη γενικότερη αίσθηση. Και το καλοκαίρι στο δάσος είναι αλλιώς..έχει χρώμα αλλά όχι όπως το φθινόπωρο, έχει ηρεμία αλλά όχι όπως το χειμώνα, έχει ζωή αλλά όχι όπως την άνοιξη. .Η πεμπτουσία του δάσους βρίσκεται σε κάθε του εποχή, αλλά νομίζω ότι τελικά στο καλοκαίρι χωράνε όλες. .

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

WordPress.com.

Up ↑

%d bloggers like this: