Φρακτό π.122

8 λεπτά(ανάγνωσης)

” << Τάσο πού πάμε ρε…Τάσο πού πάμε.. >>.                                   Ακουγόταν περιστασιακά γύρω μου.. κάποιες φορές πίσω από έναν βράχο και άλλες μέσα από την πυκνή βλάστηση. Μετά από λίγο όμως η φωνή που αρχικά  έμοιαζε να ρωτά, τώρα, όλο και περισσότερο, γινόταν μια φωνή αγωνίας πάρα απορίας. “

Σούρουπο και το τελευταίο φως της ημέρας χάνεται πίσω από τα ψηλά βουνά.. μετά σιγή.
Το σκοτάδι, αδηφάγο ον, καταπίνει μέσα του δάσος, ζώα, εμάς και όλο αυτό τον τεράστιο βραχώδη ορεινό όγκο που με την άγρια ομορφιά του κάνει τόσο ξεχωριστό το παρθένο δάσος του Φρακτού.

Μόνο το νερό που βράζει στο γκαζάκι και το καπάκι που χοροπηδά ρυθμικά πάνω από το μπρίκι σπάει τη μονοτονία της απάνεμης σιγής. Εμείς πολυ κουρασμένοι και κρυωμένοι για να πούμε το οτιδήποτε, κοιτάμε στο κενό ενώ ετοιμαζόμαστε μηχανικά για ένα ζεστό γεύμα. Ήταν από τις λίγες στιγμές που καταφέραμε να μείνουμε σιωπηλοί με τον Σίμο.
<<Τι έχεις κάνει εκεί>>; του λέω και γελάω, ενώ μια τεράστια μάζα ζυμαρικών ξεχειλίζει στο πιάτο του.
<<Η πρόχειρη μπολονεζ θα σε χορτάσει >>; συνεχίζω πειράζοντάς τον.
<<Είμαι κουρασμένος και όταν είμαι κουρασμένος πεινάω πολύ>>.Μου απαντά.
Δεν τον αδικώ· είχαμε κάνει αρκετά χιλιόμετρα σήμερα, συμπεριλαμβανομένης και της διαδρομής με το αυτοκίνητο από Αλεξανδρούπολη.. νιώθαμε εξαντλημένοι.

Ο Σίμος μαζί με τη γυναίκα του Άννα, ξέρουν καλά τι πάει να πει πεζοπορία, αλλά και τι πάει να πει να μην σταματά κανείς να πορεύεται, στη ζωή όσο και στο μονοπάτι. Μετά από μια πολύ σοβαρή περιπέτεια με την υγεία του Σίμου, το ζευγάρι (ιδρυτικά μέλη και οι δύο της ομάδας Art Traces https://www.arttraces.org/index.php/el/) αποφάσισαν αλλά και ολοκλήρωσαν – μεταξύ άλλων – μια από τις απαιτητικότερες αλλά και αρχαιότερες πεζοπορικές διαδρομές στον κόσμο, το εντυπωσιακό Ελ Καμίνο ντε Σαντιάγκο(Camino De Santiago). Μια προσκυνηματική, και όχι μόνο, διαδρομή σχεδόν 900 χιλιομέτρων, που διασχίζει ολόκληρη την Β. Ισπανία σε ό, τι τερέν και συνθήκες μπορείς να φανταστείς.

Οι ριπές αέρα από τον βοριά σιγά σιγά κόβουν αλλά το κρύο εξακολουθεί να τρυπώνει. Κοιτώ με τον φακό κεφαλής προς τα δέντρα· ήταν μια όμορφη μέρα σκέφτομαι… ωραία πορεία, καλή παρέα, ιδανικές συνθήκες για πεζοπορία. Είχαμε περάσει σχεδόν από όλα τα μέρη και μονοπάτια που θα ήταν καλό να δει κάποιος που έρχεται πρώτη φορά εδώ.. τοποθεσία Σάρρες, καταρράκτες,ερείπια, βραχόκηπος..κι όμως είχα την αίσθηση ότι τα αξιοθέατα δεν ήταν το ζητούμενο αυτής της μικρής αποστολής.

Ξημέρωμα.. Και εμείς από πολύ νωρίς βρισκόμαστε στον βραχόκηπο και ετοιμάζουμε πρωινό καφέ. Καθόμαστε για λίγο να απολαύσουμε τη θέα· πρωινή υγρασία στο δάσος και ζεστή κούπα στο χέρι, μυρωδιές από τη νωπή βλάστηση γύρω και τα πρώτα καλέσματα των πτηνών.. χαλαρώνουμε και ξυπνάμε μαζί με το δάσος.

Η θέα δεν ήταν ο μόνος λόγος που ήμασταν εκεί· λίγο πιο πέρα ξεκινούσε ο δρόμος και το μετέπειτα μονοπάτι που θα μας οδηγούσε στο δεύτερο και δυσκολότερο κομμάτι της αποστολής, την ανάβαση μας στα όρια του Φρακτού και της επικράτειας αλλά και την ολοκλήρωση μιας σχεδόν κυκλικής διαδρομής από τη θέση μας στην κορυφή Δελήμποσκα και το δασικό χωριό, με μια κατασκήνωση ανάγκης στη βουλγαρική πλευρά.
Τα πρώτα 5 χιλιόμετρα από το δασικό δρόμο βγαίνουν εύκολα πάρα το βάρος. Ξέρουμε τι μας περιμένει.. σε λίγο θα ερχόταν μια σχεδόν κάθετη ανάβαση από τα 1200μ στα 1708μ.   

        Ήταν σε όλα μέσα, στη δύσκολη ανάβαση με το μεγάλο βάρος, την πιθανότητα κατασκήνωσης μέσα στο άγριο δάσος και στη διαχείριση του όποιου άγχους μπορεί να είχε ή όχι από τα εμφανή σημάδια της άγριας ζωής γύρω μας (κόπρανα και ίχνη αρκούδας, αγριόγιδου, αγριογούρουνου και λύκου), .. ο Σίμος με είχε εντυπωσιάσει θετικά!

Ίχνος αρκούδας

Η καρδιά χτυπά δυνατά, τα πόδια καίνε, όμως η πρώτη θέαση πυραμίδας αφήνει μια γλυκιά αίσθηση και ένα χαμόγελο· μόλις έχουμε κάνει την κάθετη ανάβαση και βρισκόμαστε στη συνοριογραμμή.

122π.

Μετά από τα πρώτα χαμόγελα όμως γρήγορα έρχεται η απογοήτευση. Ο δασικός δρόμος στη μεριά της Βουλγαρίας, στον οποίο βασιζόμουν να μας βγάλει τα πρώτα δύσκολα χιλιόμετρα μέχρι το λιβάδι που υπολόγιζα να κατασκηνώσουμε, είναι κλειστός· το δάσος έχει μπει για τα καλά μέσα. Και σαν να μην έφτανε αυτό η συνοριογραμμή που σε άλλα σημεία της Ροδόπης είναι “λεωφόρος”, εδώ, στην καλύτερη περίπτωση, είναι μονοπάτι, με μεγάλους όγκους βράχου  να σε αναγκάζουν σχεδόν σε αναρρίχηση. Φτάνουμε στην πυραμίδα 122 και συνεχίζουμε προς 123.. το τοπίο άγριο αλλά ταυτόχρονα μαγικό. Περπατάμε, σκαρφαλώνουμε και τρυπώνουμε μέσα από κλαδιά και πεσμένους κορμούς. Η φωνή πίσω μου όλο και πιο ανήσυχη με βάζει σε σκέψεις.

Είχα χαθεί εδώ και μισή ώρα  στον στόχο να βρω το επόμενο πέρασμα, τον δρόμο για την επόμενη πυραμίδα, που δεν έβλεπα το ήδη αναπόφευκτο.
Βρίσκουμε μια βραχώδη κορυφή με θέα και ο Σίμος προτείνει διάλειμμα. Αφήνω τον σάκο και κοιτώ δεξιά και αριστερά όλο αγωνία..
<<τι κάνουμε Τάσο, πού πάμε>>; μου λέει ακόμα μια φορά και εγώ τον ακούω πλέον καθαρά.
<<Δεν ξέρω, τα πράγματα είναι δύσκολα και η 123 (Μανόλεφ 1842μ) βρίσκεται στο απέναντι βουνό. Τι ώρα είναι>>;
<<Έχουμε κάνει 400μ τα τελευταία 40 λεπτά και έχει πάει 12:30 >>. Μου απαντά. Ο στόχος μας ήταν να φτάσουμε τουλάχιστον στην 130..

Η θέα από τα 1703μ, στο βάθος δεξιά το Φαλακρό Όρος, ενώ αριστερά το Παγγαίο. Κάπου στη μέση το δασικό χωριό.

Είμαι από φύσης πολύ αισιόδοξος άνθρωπος, αλλά τώρα, υπό αυτές τις συνθήκες, αν αφήσεις μια τέτοια ποιότητα του χαρακτήρα σου να πάρει τις αποφάσεις, θα ήταν το λιγότερο αφελές και επικίνδυνο.
Με βαριά καρδιά παίρνουμε την απόφαση να γυρίσουμε πίσω. Η μικρή διάρκεια της ημέρας, ο ανύπαρκτος δρόμος, το βάρος και οι καιρικές συνθήκες συνηγορούν κατηγορηματικά σε αυτή την απόφαση.                                    Προσπαθώ να χωνέψω την αποτυχία μου να δω τις δυσκολίες που μπορεί να προέκυπταν σε αυτή την αποστολή. Αν όμως έμαθα κάτι από την ενασχόληση μου με το βουνό και τα δάση όλα αυτά τα χρόνια είναι ότι.. Το βουνό θέλει σεβασμό και ότι ο σωστός ορειβάτης/πεζοπόρος δεν κρίνεται από τις επιτυχίες του αλλά από τις δύσκολες αποφάσεις που καλείται να πάρει σε κρίσιμες στιγμές. Ακόμα και εάν αυτό σημαίνει ότι πρέπει να αφήσει τον στόχο.

Πέτρες, κλαδιά και υγρασία, η μπότα γλιστρά μέσα στα χόρτα και τα γόνατα υποφέρουν, σώμα και πνεύμα σε κάθοδο. Πρόλαβα να σημειώσω κάτι παρατημένους παράδρομους υλοτόμων όσο ανεβαίναμε και τώρα με τον χάρτη μπορούμε και ξεκλεβουμε απόσταση και χρόνο μέσα από ένα ρέμα μέχρι το δασικό δρόμο.
Όμως πάρα τη γρήγορη κατάβαση θα ήταν δύσκολο να φτάσουμε εγκαίρως στο δασικό χωριό πριν το βράδυ.
<<Πάρε τον Σάκη >>! Μου λέει κάπως κοφτά ο Σίμος.
<<Λες.. εε; θα τον πάρουμε στο Πανόραμα >>. Του απαντώ και σε χαλαρή πορεία τώρα, συνεχίζουμε το κουβεντολοϊ..

Ο Σάκης, μαζί με τον πιο πρόσφατο “ένοικο” του δασικού χωριού Αντώνη, ήταν από τα πρώτα άτομα που συναντήσαμε όταν ήρθαμε. Και σαν καλός οικοδεσπότης μας είχε προτείνει να αλλάξουμε κινητά για μια ώρα ανάγκης. Και να που η ανάγκη είχε προκύψει.

Στον δρόμο για το Πανόραμα, αλλά ακόμα περισσότερο στον δρόμο μετά για τη θέση “Πικ-Νικ” συναντήσαμε αρκετούς, πάντα ενδιαφέροντες , επισκέπτες από διάφορα μέρη, σε ένα συνδυασμό αυτοκινήτου και πεζοπορίας..
<<Έλα Σάκη, θα σε περιμένουμε στη θέση Πικ-Νικ, έρχεσαι; >>
<<Κλείνω το κριθαρότο και έρχομαι στα γρήγορα>>! Μας απαντά.

Μετά από μια γρήγορη κούρσα πάνω στην καρότσα από το αγροτικό του, ήμασταν ήδη τακτοποιημένοι σε δυάρι με σόμπα και είχαμε και ένα ζεστό κριθαρότο να μας περιμένει…και γι’αυτό τον ευχαριστούμε πολύ!!

Ο νους ταξιδεύει στο ζεστό τσάι δίπλα στην ξυλόσομπα με την γλυκιά κάπνα, στον χώρο του εστιατορίου και στην τελευταία χαλαρωτική πεζοπορία μας προς το Στενόρεμα.

Μια σιλουέτα καλπάζει μπροστά μου και σταματά τις σκέψεις.
<<Ωππ το είδες το Αγριόγιδο>>;!
<<Δες το πώς κατέβηκε μέσα στην πλαγιά >>!
Ήταν οι τελευταίες μας στιγμές στο εθνικό πάρκο του Φρακτού Ροδόπης καθώς κατηφορίζουμε οδικώς προς τα Θερμιά. Αποθεραπεία και χαλάρωση με ένα ζεστό μπάνιο στα ιαματικά λουτρά αυτής της μοναχικής “Φαβέλας”.

“Φαβέλα”

Στις περισσότερες εξορμήσεις μου στη φύση συμβαίνει κάτι, κάτι που συνειδητά ή ασυνείδητα νομίζω συμβαίνει σε όλους…μια σύνδεση! Μια σύνδεση με το έξω, που βίαια αλλά και αληθινά γίνεται από την πρώτη στιγμή που θα έρθουμε σε αυτό τον κόσμο.
Αυτή τη φορά όμως συνέβη και κάτι άλλο.. Η βαθιά σχέση του Σίμου με την πνευματικότητα, η αναζήτησή του για ένα νέο εναλλακτικό τρόπο ζωής, μέσα από την καθημερινή προσπάθεια να δούμε τον εαυτό μας αληθινά και καθαρά, είχε βάλει εξ αρχής αυτή μας την πορεία σε άλλη τροχιά.

Στέκομαι με την κάμερα στο χέρι· μπροστά μου η μισόκλειστή πόρτα μιας πρόχειρης καλύβας φτιαγμένης από λαμαρίνα και ξύλο. Αναρωτιέμαι..   Η ανθρώπινη επαφή στις μέρες μας γίνεται όλο και πιο δύσκολη, στο βουνό και το δάσος όμως, δύο παλιοί γνώριμοι, βρήκαν χώρο και χρόνο και έμαθαν ξανά να ακούν άνθρωπο και φύση..

<< Το νερό καίει.. >>
<< Κάτσε να σε βγάλω μια φωτογραφία >>.

Ένα μεγάλο ευχαριστώ στην ομάδα Geopsis Maps & Guides

Και κάποιο έξτρα υλικό από μια όμορφη και μοναδική εμπειρία στην καρδιά του δάσους (βίντεο).

Βαλκανικό αγριόγιδο (Rupicapra rupicapra subsp. balcanica)

Ροδόπη η μεγάλη περιπέτεια.

Στη Ροδόπη μπορείς να ζήσεις την περιπέτεια που πάντα έψαχνες. Μέσα στην άγρια και ακατέργαστη φύση της βρίσκεις την ξεχασμένη ομορφιά του τόπου και του ανθρώπου.

Πρώτες πρωινές ώρες στο βουνό και πέφτουμε σε “κυκλοφοριακό…” ένα μεγάλο κοπάδι αγελάδων μπλοκάρει το δρόμο.
<<Πού τα πάει τόσα ζώα ρε φίλε από εδώ; >>
<<Θα τα ανεβάζει επάνω στο λιβάδι για το καλοκαίρι>>.
<<Έτσι φαίνεται>>.

Μετά από λίγο βρισκόμαστε μπροστά στην πόρτα της περίφραξης, στο Δασικό χωριό του Ερύμανθου. Δύο άλογα βόσκουν ανέμελα και ένα σκυλί τα ” παρενοχλεί” . Η πόρτα από το σπιτάκι “διοίκησης” ανοίγει και βγαίνει ο Θανάσης. Ο άνθρωπος που στα μάτια τα δικά μου, αλλά και  πολλών άλλων, είναι το δασικό χωριό και ό, τι αυτό περιέχει. Από τη φιλοξενία στο χώρο, τους διάσημους αγώνες Rout, τη συντήρηση και σήμανση των μονοπατιών, αλλά και ένας φίλος που ξέρει καλά τα μέρη και μπορείς να βασιστείς σε μια ώρα ανάγκης.
Την τελευταία φορά που τα λέγαμε τα σχέδια για αυτή την πορεία ήταν διαφορετικά αλλά ένεκεν του COVID-19 τα πράγματα είχαν αλλάξει. Όμως ήμασταν εδώ και δεν παραπονιόμουν.

Geopsis Maps & Guides

<<Θανάση>>, του λέω, <<θα κάνουμε μια κυκλική διαδρομή ξεκινώντας από Δασικό προς Γυφτόκαστρο, στροφή δυτικά πιάνοντας πυραμίδες, κατέβασμα στο μεγάλο λιβάδι και από εκεί Μαύρη Πέτρα και πάλι πίσω εδώ>>.

<<Πολύ ωραία διαδρομή>>,μου απαντά, <<πότε να σας περιμένω; >> <<Για Κυριακή μεσημεράκι το κόβω>>… ήταν Παρασκευή πρωί και αυτό ακουγόταν πολύ ωραίο!
Αφού τα είπαμε για λίγο, μας συμβούλεψε να παρκάρουμε αλλού, για να αποφύγουμε πιθανές ζημιές από το πέρασμα των αγελάδων. Χαιρετηθήκαμε και δώσαμε ραντεβού για κυριακάτικο καφεδάκι.

Μία ήπια και όμορφη διαδρομή ξεκινά ανάμεσα σε δασική Πεύκη και οξιές. Μαζί της ξεκινούν και οι προσδοκίες για ένα φανταστικό τριήμερο. Θα μπορούσα να σας πω ότι έχω αρκετή εμπειρία από αυτά τα δάση, όμως τόσο σε αυτή όσο και στις διαδρομές που θα ακολουθούσαν θα έβρισκα τον εαυτό μου πολλές φορές προ εκπλήξεως.


Επίπεδο, χωρίς ιδιαίτερες κλίσεις, αυτό το μέρος μου δίνει την εντύπωση ότι από στιγμή σε στιγμή θα δω κάποιο άγριο ζώο να με κοίτα βουκολικά.


Ο καιρός πάει να αλλάξει και όσο ανεβαίνουμε υψόμετρο, τα σύννεφα μπαίνουν και βγαίνουν συνεχώς με ταχύτητα στο δάσος παίζοντας έτσι με την οπτική και τις αισθήσεις μας.

Κάπου εκεί και πριν ξεκινήσουμε το μονοπάτι για τις κορυφές Διχάλα και Γυφτόκαστρο, συναντάμε και έναν υπάλληλο από τη δασική υπηρεσία Ξάνθης. Στεκόταν δίπλα στα τζιπάκια ενώ ο συνάδελφός του – πιο κάτω- μάρκαρε δέντρα προς κοπή μαζί με κάτι ξυλοκόπους.
<<Καλημέρα!>>
<<Καλημέρα τα παιδιά>>.. απαντά χαμογελώντας.
<<Πως και από εδώ;>> ρωτά.. και εμείς μοιραζόμαστε μαζί του τα πλάνα μας. Θα περίμενες ότι από έναν άνθρωπο που ζει το μεγαλύτερο μέρος του εργασιακού του βίου στα βουνά και τα δάση να έχει μια μεγαλύτερη εξοικείωση με τέτοια ακούσματα, όμως μας κοιτά ξαφνιασμένος. Δεν αργώ να καταλάβω γιατί… Αρχίζει να μας λέει για τα άγρια ζώα που κυκλοφορούν στην περιοχή και για την παραλίγο μοιραία συνάντηση του συναδέλφου του με μια αρκούδα. Η ιστορία γνωστή και με πολλές παραλλαγές, όμως ο λόγος που μπορεί να επιτεθεί ένα τόσο ντροπαλό ζώο πάντα ο ίδιος..μητρότητα σε απειλή.

Ανεβαίνουμε όλο και ψηλότερα.. το κλίμα και το τοπίο αλλάζει..ακόμα και εδώ όμως, στα 1700 με 1800 μέτρα η Ροδόπη είναι ένα μωσαϊκό χλωρίδας. Η μοναδική της βιοποικιλότητα ακόμα και στα ορεινά την κάνει ένα πολύτιμο θησαυρό για επισκέπτες και επιστήμονες.

Χανόμαστε, μέσα σε σύννεφα, μέσα στο πράσινο και το κίτρινο.. Χανόμαστε για αρκετή ώρα, δεν βιαζόμαστε όμως,  αυτές είναι πολύτιμες στιγμές. Ζεις, έστω και για λίγο, στο όνειρο ότι ο κόσμος μας είναι ακόμα έτσι, καθαρός και ανέγγιχτος…μακριά από τη μολυσμένη παρουσία μας.

Τοποθεσία Μαλιά

Σύντομα αφήνουμε τις ανεμοδαρμενες πλαγιές πέριξ του Γυφτόκαστρου και “πιάνουμε” πυραμίδες. Από εδώ η πορεία θα είναι λιγότερο επίπονη, αλλά με τον αέρα να λυσσομανά τα πράγματα δεν δείχνουν καλά για το βράδυ που έρχεται. Συνεχίζουμε βορειοδυτικά επάνω στα Ελληνοβουλγαρικά σύνορα, προς το τέλος της πρώτης μέρας, αλλά και για το πρώτο camp στα 1660μ.

Ο αέρας δεν μας αφήνει ούτε λεπτό. Με τις σποραδικές δυνατές ριπές ίσα που ζεσταίνουμε λίγο νερό για φαγητό ή ρόφημα. Το κρύο δεν είναι πολύ, αλλά η αίσθηση είναι σαν κάτω από 10 βαθμούς και ας είναι αρχές Ιούνη. Η νύχτα έχει φεγγάρι και προσφέρεται για φωτογραφία, αλλά εμείς εξαντλημένοι πλέον, δεν αργούμε να το λήξουμε.

Είχαμε στήσει καλά τη σκηνή και το πρωϊνό μας βρίσκει ζεστούς και ξεκούραστους. Ο αέρας έχει κόψει και ο παροδικά συννεφιασμένος καιρός είναι ό, τι πρέπει για πεζοπορία. Έτσι βάζουμε κάτω τον χάρτη να δούμε λίγο καλύτερα τις επιλογές μας για την κάθοδο στο μεγάλο λιβάδι. Ένα μεγάλο κομμάτι της διαδρομής γινόταν από τη βουλγαρική πλευρά (όπως και η χθεσινή κατασκήνωση στο “εξωτερικό” ) και αυτό γιατί υπάρχουν δασικοί δρόμοι που κάνουν την πορεία ευκολότερη.

Geopsis Maps & Guides
Ένα ζαρκάδι, απ’ τα πολλά που είδαμε, τρέχει τρομαγμένο προς το δάσος.

Αν και έχουμε καλές σχέσεις με τους εδώ γείτονες, καλό θα ήταν να μην προκαλείς και την τύχη σου. Έτσι κάπου εκεί στη διαδρομή ανάμεσα στην πυραμίδα 77 με 78 βρίσκουμε ένα παλιό παρατημένο δασικό δρόμο και το κόβουμε για Ελλάδα.


Το τοπίο τώρα αλλάζει.. το δάσος οξιάς και τα μικρά ή μεγάλα ανοίγματα με το ψηλό γρασίδι δίνουν τη θέση τους σε λιβάδια ανάμεσα σε λόφους δασικής Πεύκης.

<<Εωωωω!!!>> Φωνάζω δυνατά και ο αντίλαλος χάνεται ανάμεσα στους δασομένους λόφους. Γελάμε σαν τα παιδιά που ανακαλύπτουν ένα νέο παιχνίδι. Μόνο που την ίδια στιγμή από το βάθος ακούγεται μια φωνή.. <<Εωωωω!!! >>… Κοιταζόμαστε με απορία..
<< Βρήκαμε άνθρωπο;! >>
Μετά από λίγο βλέπουμε να ανηφορίζουν δύο φιγούρες. 
<<Καλώς τα παιδιά>>, λέει ο ένας από τους δύο. <<Είστε αυτοί με το γκρί τογιότα παρκαρισμένο στο Δασικό χωριό;>>
<<Ναι! >>, απαντά ο Γιάννης ξαφνιασμενος. <<Κι εσύ είσαι ο Γιάννης;>>, τον ρωτά για να τον ξαφνιάσει με τη σειρά του.
<<Ναι, γνωριζόμαστε..; >>
Μια πολύ ευχάριστη έκπληξη για όλους μας, όταν μετά από τις σχετικές διευκρινίσεις θυμηθήκαμε μια παλιά ιστορία γνωριμίας.
Ήταν πριν περίπου 4 χρόνια όταν ο Γιάννης μάς είχε μαζέψει με το αγροτικό του ( τρείς τότε) από το δρόμο, όχι πολύ μακριά από το σημείο που μας είχε βρει τώρα, για να μας πάει εν μέσω μιας καταιγίδας λίγο πιο κοντά στις σκηνές μας.


Μας προσκαλεί για καφέ στην καλύβα του και φυσικά δεχόμαστε. Ο Γιάννης ήταν βοσκός τρίτης γενιάς και αυτός που είχαμε πετύχει εχθές στο  δρόμο, καθώς ανέβαζε τα ζώα του. Λέμε τα νέα μας αλλά και τα τρέχοντα της επικαιρότητας, που τελικά σε ακολουθεί  παντού. Τον ευχαριστούμε για τη θερμή του φιλοξενία και παίρνουμε τον δρόμο προς το μεγάλο λιβάδι και το camp 2.

Μια βατή διαδρομή με τοπία μοναδικά που μόνο αυτό το οροπέδιο μπορεί να προσφέρει μας δίνει την ευκαιρία να απολαύσουμε κάθε βήμα. Κάθε φορά που είμαι σε αυτό το μέρος το μυαλό μου ταξιδεύει στην “άγρια δύση” των παιδικών και εφηβικών μου χρόνων, όταν ενθουσιασμένος έβλεπα τις ταινίες με τους διάφορους ήρωες τυχοδιώκτες να τρέχουν προς το άγνωστο με μόνη πυξίδα την ελπίδα της καλύτερης ζωής.

Ήταν ακόμη νωρίς το απόγευμα και εμείς είχαμε ήδη στήσει σκηνή απέναντι από ένα λόφο. Με ένα ρυάκι να μας χωρίζει, καθόμαστε για ώρες και ρεμβάζουμε τα δέντρα που με το ελαφρό αεράκι χορεύουν ρυθμικά.


Ένας βασικός λόγος για να διαλέξεις την τοποθεσία της κατασκήνωσης είναι και η παρουσία πόσιμου νερού ή νερού γενικώς (ειδικά σε μια πολυήμερη πεζοπορία). Γι’αυτό και το αποψινό, αλλά και το χθεσινό camp είχαν κοντά τους και μια ποτίστρα. Αυτό βέβαια στο μεγάλο λιβάδι σημαίνει ότι εκεί κοντά θα υπάρχει και μια καλύβα βοσκού. Σε αυτή που βρισκόταν κοντά μας τα πράγματα ήταν ήσυχα.. ο βοσκός φαινόταν ή οτι τα είχε παρατήσει ή απλώς δεν είχε ανέβει ακόμα. Όμως μιας και συνηθίζεται στα μέρη αυτά, πολλές φορές πεζοπόροι αλλά και κυνηγοί χρησιμοποιούν τις καλύβες αυτές σαν καταφύγιο για μια ώρα ανάγκης. Έτσι και αυτή δεν άργησε να βρει ενοίκους. Μια εύθυμη παρέα  φίλων βρήκε την ευκαιρία να τρυπώσει εκεί για το τριήμερο.
Έχει βραδιάσει για τα καλά αλλά η νύχτα είναι σχετικά ζεστή. Προσπαθώ να κάνω μερικές νυχτερινές λήψεις, ενώ λίγο πιο πέρα ο Γιάννης κάνει το ίδιο κι από ό, τι φαίνεται με μεγαλύτερη επιτυχία. Τέτοιες στιγμές και μετά από μια τόσο πλούσια σε εμπειρίες ημέρα το μυαλό ταξιδεύει. Στη Ροδόπη μπορείς να ζήσεις την περιπέτεια που πάντα έψαχνες. Μέσα στην άγρια και ακατέργαστη φύση της βρίσκεις την ξεχασμένη ομορφιά του τόπου και του ανθρώπου.

Ξημερώνει.. αίσθηση θαλπωρής μέσα στον υπνόσακο, το δάσος δίπλα ξυπνά και το νερό τρέχει στο ρυάκι..σκέφτομαι ότι δεν είμαι έτοιμος να φύγω για την πόλη ακόμα και αλλάζω πλευρό.

Η μέρα είναι μουντή και η τελευταία πρόγνωση που είχα για σήμερα προέβλεπε βροχή και καταιγίδες. Φροντίζουμε να φάμε ένα γρήγορο πρωινό και να μαζέψουμε τη σκηνή πριν μας πιάσει η βροχή. Καλημερίζουμε τους γείτονες και ξεκινάμε για τη Μαύρη Πέτρα.
Το μονοπάτι είναι μπροστά μας, γνωστό για την τεχνική δυσκολία και την ελλιπή σήμανση του. Σήμερα γίνεται ακόμη δυσκολότερο με τη βροχή που ξεκινά και το μεγάλο βάρος στις πλάτες μας. Αρχίζουμε δυναμικά την κατάβαση που ξεκινά από τα 1580μ και φτάνει κάτω στα 1200μ υψόμετρο, μέσα σε 1000 μέτρα περίπου, αρκετά απότομο για όποιον γνωρίζει.
Τα σύννεφα πυκνώνουν και η βροχή όλο και δυναμώνει.
<<Γιάννη πίσω!!!>>, του φωνάζω εν μέσω δυνατής, πλέον, βροχής.
<<Τι έγινε;>>
<<Το έχασα πάλι, από εδώ δεν πάει. Μισό να δω τον χάρτη>>.
<<Είμαστε κοντά στο ίχνος του GPS>>.
<<Το βλέπω και εγώ, αλλά από εδώ δεν βγαίνει. Πάμε κάτω, αυτό είναι το μόνο σίγουρο>>, αλλάζουμε πορεία ξανά.
Κάθε βήμα είναι επίπονο για τα γόνατα, που σε αυτές τις συνθήκες καταπονούνται πολύ. Όμως συνεχίζοντας προσεκτικά την πορεία μας ο καιρός μας κάνει τη χάρη και κόβει για λίγο, ενώ στην προσπάθειά μας να ανασυγκροτηθούμε ανοίγει κι άλλο. Κάπου εκεί βλέπουμε και μια πλαστική κορδέλα σήμανσης και επιβεβαιώνουμε τη σωστή πορεία μας. Θα ήταν πολύ απογοητευτικό με τόσο απότομες κλίσεις να πρέπει να ξανά ανέβουμε για να βρούμε το σωστό δρόμο. Αναρωτιέμαι, υπάρχει κάποιο άνοιγμα εδώ κοντά; θα ήταν ωραίο να δούμε τη θέα, που τόση ώρα κρύβεται ανάμεσα στα κλαδιά και τους κορμούς. Ο Γιάννης κατεβαίνει πιο κάτω και εγώ του κάνω νόημα ότι θα ρίξω μια ματιά εδώ γύρω. Χώνομαι ανάμεσα σε κάτι αγριοτριανταφυλλιές και τραβερσάρω λίγο ακόμα. <<Ναι, ναι, αυτό είναι>>, μονολογώ.. Ένα ξέφωτο. Τραβάω το πόδι μου με μανία προσπαθώντας να το ξεσκαλώσω από τα αγκάθια και σχεδόν πέφτω. Τώρα το βλέμμα σηκώνεται αργά και το θέαμα με αφήνει άναυδο.. Προσπαθώ να συγκεντρωθώ για να βγάλω μηχανή και τρίποδα.

Η θέα προς την κορυφή του Ερύμανθου και το Δασικό Χωριό.

Ακούω τον Γιάννη να καλεί.
<< έρχομαι!!! >>, του απαντώ εκστασιασμένος. <<Δεν θα το πιστέψεις το τι είδα εκεί πάνω..>>
<<Έλα από εδώ συνεχίζει>>, μου απαντά κάπως αγχωμένα χωρίς να δώσει μεγάλη σημασία.
Φτάνουμε στο τέλος της κατάβασης και βλέπουμε το σημείο που το μονοπάτι βγάζει στο δασικό δρόμο. Από εδώ η συνέχεια είναι πιο εύκολη.

Περνώντας το Αρκουδόρεμα πλησιάζουμε και στο μονοπάτι που θα μας οδηγήσει στον τελικό μας προορισμό. Η διαδρομή είναι πανέμορφη, όλη μέσα σε δάσος, μόνο η σήμανση για την είσοδο στα μονοπάτια μας δυσκολεύει λίγο, αλλά το θέαμα σε αποζημιώνει.

<<Δεν σηκώνομαι από το κρεβάτι για λιγότερο από δύο διανυκτερεύσεις>>. Λέω στον καλό μου φίλο και συνοδοιπόρο. <<Αλλιώς δεν αξίζει >>, σκέφτομαι. Πρέπει να φύγει η “μυρωδιά” της πόλης από πάνω σου, να πάψει το συνεχές βουητό στα αυτιά σου.

Μετά από κάποια ώρα βρισκόμαστε και στο τέλος. Στέκομαι μπροστά από τα σχεδόν θαμμένα σκαλιά που οδηγούν ψηλά στον δρόμο για το Δασικό Χωριό…
Ήταν μια από τις ομορφότερες
περιπέτειες που έχω ζήσει στο βουνό και το δάσος. Μια εμπειρία που βάθυνε τη σχέση μου με τη φύση και μου έδωσε τα εφόδια για να την μεγαλώσω ακόμη περισσότερο. Δεν είναι λίγο να μπορείς ακόμα να ζεις σαν πρωτοπόρος στα βουνά της Ροδόπης. .. κοιτώ επάνω και κάνω το πρώτο βήμα….

Ένα μεγάλο ευχαριστώ στην ομάδα Geopsis Maps & Guides, για την δωρεάν παραχώρηση των χαρτών.

Η διαδρομή αυτή στηρίχθηκε από αυτή του Αντώνη Συναπίδη και της παρέας του.

Ακολουθώντας την Περσεφόνη

“Ακολουθώντας την “κόρη” βλέπεις τη ζωή εκεί που άλλοι βλέπουν τον θάνατο, βλέπεις τον βλαστό να συναντά τον σπόρο..”

Ένα βίντεο μια στιγμή ίση με μια μέρα στο βουνό.. Μια πρώτη προσπάθεια να σας βάλω στον κόσμο που εγώ βλέπω όταν είμαι εκεί έξω.

Δεύτερη ευκαιρία

Ζούμε σε μια εποχή που σχεδόν τίποτα δεν αξίζει μια δεύτερη ματιά. Έχουμε μετατρέψει τα μάτια μας σε αδηφάγους καταναλωτές εικόνας.. και ίσως όχι μόνο. Ως τέτοιοι, λοιπόν, θέλουμε την εικόνα στα καλύτερά της, την τέλεια ομορφιά.
Καθημερινά ο καθένας μας με το πρώτο φως της οθόνης και την υποκειμενική και αντικειμενική του κρίση δικάζει, αξιολογεί, “καταδικάζει” και “αθωώνει” δεκάδες εικόνες με σχετικούς ή άσχετους υπότιτλους, με μια πρωτοφανή επιδερμικότητα.

Ελέω του χρόνου όμως όλα αυτά μπορεί να αλλάξουν για λίγο και όχι για όλους..

Όταν ο χρόνος ήρθε, τελικά, τόσο απλόχερα και τόσο απροετοίμαστα για τους περισσότερους από μας τα πράγματα πήραν μια απρόσμενη τροπή.Με την άνεση του δικτύου μας καταναλώσαμε τεράστιες ποσότητες οπτικοακουστικής πληροφορίας και ο κορεσμός μας έκανε επισκέπτες στο κοντινότερο vomitorium*.

Μετά  σηκώσαμε το κεφάλι μας και είδαμε ότι πίσω από την οθόνη έχουμε μια δεύτερη ζωή ξεχασμένη, ευτυχώς κάποιοι μόλις πρόσφατα . Είδαμε ότι είμαστε σκλάβοι αυτής της οθόνης και ότι ο χρόνος είναι όντως χρήμα και εμείς, δυστυχώς, πουλάμε τον χρόνο μας πολύ φθηνά.. Γιατί μπορούμε να γίνουμε πολύ δημιουργικοί και να φροντίσουμε ξανά το σώμα και το πνεύμα μας και ο χρόνος να αλλάξει αίσθηση.

Ας μην κάνω όμως κι άλλο κατάχρηση αυτού του πολύτιμου αγαθού, γιατί όταν διαβάζετε αυτό το κείμενο μπορεί να το έχετε λιγοστό πάλι.
Οι παρακάτω εικόνες είναι αποτέλεσμα μιας δεύτερης ματιάς, φωτογραφικό υλικό που είτε ανέβηκε με ενθουσιασμό στα κοινωνικά δίκτυα είτε ήταν ξεχασμένο σε κάποιο φάκελο των τελευταίων χρόνων.
Όλοι δικαιούνται μια δεύτερη ευκαιρία και εγώ σας προσκαλώ να την δώσετε σε αυτές τις εικόνες, όπως το έκανα και εγώ…Το πολύ πολύ να τις “ξεράσετε”.

*εύκολη παρερμηνεία για μια λέξη σαν αυτή, περιγράφοντας τώρα ένα παρακμιακό ρωμαϊκό δωμάτιο εμετόπτυσης.

Παπίκιον “Στη χώρα των Γιγάντων”

“Γιατί πάντα ο άνθρωπος αναζητούσε τον Θεό στη φύση ; ”

Δεν είμαι θεοσεβούμενος άνθρωπος και σίγουρα όχι δογματιστής.Ταπεινός και περίεργος μπροστά στα φυσικά και κοσμικά φαινόμενα, δήλωνα και δήλώνω θαυμαστής αυτού του κόσμου.

Στην ιδέα όμως να κάνουμε το φθινοπωρινό και πεζοπορικό μας διήμερο στο Παπίκιον όρος, δεν αντιστάθηκα και μπήκα στον πειρασμό να δω αλλά και να νιώσω αυτόν τον τόπο με μια.. πιο πνευματική ματιά.
Και τελικά.. δεν το μετάνιωσα.

“Γνωστό για την πλούσια μοναστική ζωή του, από τις αρχές της πρώτης χιλιετιρίδας ακόμη – νωρίτερα και της Αθωνικής- το Παπίκιο συχνά αναφέρεται από τους ιστορικούς και σαν το Άγιον Όρος της Θράκης, κάτι που σήμερα όμως δεν είναι ορατό. Πέρα μιας μονής και πολλών χαλασμάτων, τίποτε δε θυμίζει την πρώτερη πλούσια ιστορία του. Φύση και χρόνος, για άλλη μια φορά, μας δείχνουν την εφήμερη και ματαιόδοξη ματιά μας προς τον κόσμο αυτό”.

Σκοτεινά ακόμη, και εγώ στην αναμονή παρέα με την γατα της γειτονιάς. Την ηρεμία σε λίγο θα σπάσει η μηχανή του αυτοκινήτου και ο εξοπλισμός που χτυπά δεξιά και αριστερά καθώς φορτώνεται στα γρήγορα για την αναχώρηση
…γρήγορη όμως και η άφιξη στον προορισμό, μιάς και η απόσταση από την πόλη είναι κοντινή. Μόνη δυσκολία ο πολύ κακός δρόμος από το χωριό των Θαμνών προς το φυλάκιο Μαχαίρα.
Ταρακουνημένοι ακόμη από τις συνεχείς νεροφαγιές, δεν καθυστερούμε και ξεκινάμε την πορεία χαμηλώνοντας μέσα στο χιονόρεμα.

Εδώ πλέον ..και εγώ μπαίνω στις σκέψεις που μέρες τώρα “τρώνε” το μυαλό μου…
Τι κάνει τελικά τον άνθρωπο να ζητά συνέχεια απαντήσεις για τα δυσκολότερα ερωτήματά του στη φύση αλλά και στη μοναχική συνύπαρξη μαζί της;
Τι απαντήσεις δόθηκαν σε όλους αυτούς τους ανθρώπους που μόνασαν εδώ;

Δεν θα τολμούσα να τις περιμένω από αυτή τη μικρή μου επίσκεψη, αλλά μετά από λίγα μέτρα σε αυτό τον μαγικό τόπο αρχίζω να πιστεύω ότι ίσως τελικά εδώ μπορέσω να βρω κάποια από τα χαμένα κομμάτια αυτού του αρχέγονου παιχνιδιού.

Οι απαντήσεις θα δίνονταν, με εικόνες πλήρης συναίσθησης, σε όλη τη διάρκεια αυτής της εμπειρίας. Αλλά εμείς μέσα από μια ακόρεστη μανία να αφομοιώσουμε και να μεταφέρουμε όσο το δυνατόν περισσότερη από την ομορφιά γύρω μας, φτάνουμε να δούμε τους εαυτούς μας προσκυνητές σε έναν ιερό τόπο.

Χωρίς κριτική σκέψη και με μόνο οδηγό το συναίσθημα, προχωράμε από βωμό σε βωμό προσφέροντας τις αρμόζουσες δεήσεις, ανίκανοι να δούμε το μετέπειτα προφανές.

Αφού αφήσαμε για λίγο τους βωμούς στην ησυχία τους, και μετά από μια απαιτητική αλλά όχι μεγάλη ανάβαση προς το διάσελο και το καταφύγιο, πιάσαμε να ασχοληθούμε με το στήσιμο της σκηνής.
Έπειτα από τη μεσημεριανή ανάπαυλα και με γεμάτες μπαταρίες προχωράμε προς το σημαδεμένο μονοπάτι που οδηγεί δυτικά του καταφυγίου προς την κορυφογραμμή και τελικά στα σύνορα.

Μερικά μέτρα αργότερα, και λίγο πριν σκεφτούμε να αφήσουμε το μονοπάτι, μιας και έμοιαζε παρατημένο, αυτό που αρχικά φαινόταν να είναι μια ήσυχη απογευματινή πεζοπορία, ξαφνικά μας αποκαλύπτει μια χώρα γιγάντων και θεριών..που όμοια της δεν είχαμε δει ποτέ..!!!

Ψηλές θεόρατες οξιές που κόβουν την ανάσα, γωνιές λουσμένες στο φως και μια υπέροχη διαδρομή που αποζημιώνει σε κάθε βήμα.

Θα κλείναμε τη διαδρομή κυκλικά, όπως έδειχνε το μονοπάτι στον χάρτη, όμως η προχωρημένη ώρα και η βλάστηση που είχε καλύψει κάθε άνοιγμα για μια καλή και ασφαλή συνέχεια δεν μας άφηνε να πάρουμε αυτή την απόφαση. Ετσι τελικά γυρίσαμε πίσω.

Το βράδυ που ακολούθησε μας βρήκε, ως συνήθως, με γέλια, ζεστό φαί και όμορφες συζητήσεις.Την ηρεμία της βραδιάς διέκοπτε μόνο ένα ανήσυχο αρσενικό ζαρκάδι που φώναζε, που και που, σχεδόν δίπλα στη σκηνή μας.

Το πρωινό ξεκίνησε αλλά και ουσιαστικά ολοκληρώθηκε με τη μικρή μας βόλτα στα ανατολικά του καταφυγίου, σε μια κοντινή απόσταση από τη σκηνή και σε ένα ξέφωτο, ατενίζοντας την ανατολή πάνω από τη Ροδόπη και προς τα ημιορεινά της Θράκης.

Η συνέχεια, αν και ήταν προγραμματισμένη αλλιώς (κυρίως με μια ανάβαση στην κορυφή του όρους), λόγω των ειδικών συνθηκών,
είχε τελικά ένα πιο διαδικαστικό χαρακτήρα.. τρώγοντας απλά ένα γερό πρωινό, μαζεύοντας σκηνή και εξοπλισμό, κατηφορίσαμε προς το χιονόρεμα και το μονοπάτι της επιστροφής.

Δεν είναι κακό να βρίσκεις μυθικούς θεούς και δαίμονες όταν αναζητάς τον μύθο.. είναι τόσο χαλαρωτικό να βλέπεις ξανά τον κόσμο με τα μάτια ενός παιδιού. Και νομίζω ότι αυτό ήταν κάτι που μου έδωσε αυτό το βουνό, τη χαμένη ματιά στη φαντασία, μακριά από τη σκληρή ορθολογιστική πραγματικότητα.
Στο τέλος όμως για όλους όσους μοναχικά περιδιαβαίνουν τα βουνά και μόνοι ζούνε δίπλα στη φύση οι απαντήσεις δίνονται και είναι μακριά από κάθε μύθο.
Και αυτό γιατί τους αναγκάζει να ρισκάρουν πηγαίνοντας τους κάθε φορά ένα βήμα παραπέρα, γιατί τους μαθαίνει να συνομιλούν με το δαιμόνιο μέσα τους γνωρίζοντάς το καλύτερα και γιατί εντέλει δείχνει την πραγματική τους θέση στον κόσμο αυτό.

Με το βλέμμα ψηλά

“Δεν είμαι ελευθερωτής, οι ελευθερωτές δεν υπάρχουν, οι άνθρωποι πρέπει να ελευθερώσουν τον εαυτό τους. ” (Τσε Γκεβάρα)

Πόσο εύκολο είναι όμως να ελευθερώσουμε το νου μας; Τι πρέπει να γνωρίσουμε πρώτα, τον κόσμο μέσα μας ή έξω από εμάς; Νομίζω ότι για εμένα είναι μια αμφίδρομη διαδικασία με απώτερο σκοπό όμως την καλύτερη γνώση του εαυτού μας, εντός αλλά και εκτός του κοινωνικού συνόλου.
Γιατί όμως σας τα λέω όλα αυτά; Γιατί έχουν αξία τέτοιες σκέψεις σε ένα blog για τη φύση και τη φωτογραφία;

Η φύση είναι ελευθερία και αυτό θα σου το πουν όλοι όσοι ασχολούνται γύρω από αυτή είτε σαν χόμπι είτε σαν εργασία. Το να βρίσκεσαι, λοιπόν, σε ένα τέτοιο περιβάλλον, από μόνο του σου δίνει την ευκαιρία να ξεφύγεις από τα δεσμά της σύγχρονης αστικής ζωής.
Όμως γιατί; Τι αφήνεις πίσω; Σε ένα γενικό πλαίσιο θα ήταν εύκολο να πούμε ότι αφήνεις υποχρεώσεις, λογαριασμούς, χρονοδιάγραμματα κτλ. Επομένως, έστω και προσωρινά, είσαι ελεύθερος.

Όμως δεν είναι μόνο αυτό.. μαζί με όλα αυτά αφήνεις πίσω σου και περιορισμούς, οπτικούς περιορισμούς, στο πως να αντιλαμβάνεσαι το χώρο, αλλά και τη θέση σου μέσα σε αυτόν.

Συνεπώς θα ήταν αποδεκτό να πούμε ότι στη φύση προσδιορίζουμε ή αν θέλετε επαναπροσδιορίζουμε τις ελευθερίες που είχαμε, χάσαμε ή παραδώσαμε για την ασφάλεια και την άνεση της ζωής στο άστυ.

Με τέτοιες σκέψεις, λοιπόν, καταπιάνομαι κάποιες φορές γυρνώντας από μια εξόρμηση ή καθώς βλέπω το φωτογραφικό υλικό της ημέρας.
Αναρωτιέμαι αν αυτό έχει και αποτέλεσματα στις φωτογραφίες μου όσο και στις σκέψεις μου.
Και η αλήθεια είναι ότι έχει, ίσως γιατί με το πέρασμα του χρόνου ωρίμασε το βλέμμα μου ή γιατί έμαθα καλά αυτά τα βουνά. Αλλά κυρίως γιατί τελικά έμαθα να βλέπω τον κόσμο εντός και εκτός του βουνού με άλλα μάτια.

Μια επίσκεψη στον πλανήτη Δέλτα.

Μεσημέρι Σαββάτου και ο χιονιάς καλά κρατεί. Εγώ πίνω τον καφέ μου στα ζεστά και όπως οι περισσότεροι από μας απολαμβάνω το θέαμα.

Όμως κάτι με τρώει… κάτι που δεν με αφήνει να ησυχάσω. Δεν ξέρω αν είναι ο εθισμός που είχα από παιδί στην περιπέτεια ή μια ανάγκη που έχω τα τελευταία χρόνια να απαθανατίζω φωτογραφικά τη φύση και τα φυσικά φαινόμενα γύρω μου. Όπως και να χει, τελικά δεν αργώ πολύ να πάρω την απόφαση· αρπάζω σάκο και φωτογραφική και φεύγω προς τα έξω.
Υπάρχει ένας “πλανήτης” λίγο πιο πέρα από την πόλη που ζω.. δεν τον επισκέφτομαι συχνά, αλλά κάθε φορά που το κάνω δεν το μετανιώνω. Ίσως γιατί πάντα εχει και κάτι καινούργιο να μου δείξει. Αποφασίζω να μπω στην τροχιά του και πλησιάζω με ανυπομονησία.
Το χιόνι τώρα πέφτει ψιλό. Καθώς προσεγγίζω τον στόχο μου η αγωνία μεγαλώνει. Στο καντράν η θερμοκρασία δείχνει – 1.. μια καλή ενδείξη θα έλεγε κανείς σχετικά με τον καιρό, αλλά με τον βοριά να σηκώνει το έδαφος κάτω από τα πόδια σου και με την υγρασία στα ύψη δεν το λες ακριβώς και φιλόξενο τόπο.

Το πρώτο βήμα σε αυτή την “αφιλόξενη γη” γίνεται με κόπο αλλά και δέος. Με όλες τις αισθήσεις “γεμάτες” προχωράω σε ένα κόσμο φτιαγμένο από χιόνι και άμμο, σμιλεμένο με αέρα .

Κινούμαι φωτογραφίζοντας και προσπαθώντας έτσι να τον καταλάβω. Για άλλη μια φορά κάνω κύκλους γύρω του, βλέπω τα ίδια τοπία αλλά κάθε φορά τόσο διαφορετικά.

Εχει μια άγρια αλλά και απλή ομορφιά αυτό το μέρος σκέφτομαι.. τόση που το κάνει σχεδόν εξωγήινο.

Απομακρύνομαι από τους αμμόλοφους προς τον ορίζοντα και ύστερα ξανά προς τους αμμόλοφους. Είναι πολύ χαλαρωτικό να νιώθεις χαμένος όταν ξέρεις ότι δεν μπορείς πραγματικά να χαθείς.

Τι είναι αυτό που με κάνει να βρίσκομαι εδώ με χέρια και πόδια παγωμένα, αναρωτιέμαι. Ίσως κάποτε για κάποιους να ήταν ανάγκη… ανάγκη για κυνήγι, ψάρεμα, επιβίωση. Τώρα όμως εγώ έχω την πολυτέλεια να στέκομαι μπροστά σε αυτό το συναρπαστικό θέαμα και απλά να απολαμβάνω τη στιγμή.

Φεύγω πίσω, απομακρύνομαι σιγά σιγά προς το όχημα. Σε αυτή την τόσο ξεχωριστή παραλία, στα πλαίσια του εθνικού υγροτοπικού πάρκου στο Δέλτα του Έβρου, αφήνω τα βήματα μου μόνο για να τα ξαναβρώ την επόμενη φορά..

Μικρές εξορμήσεις “Σάπκα “

“…πάλι τα βουνά κοιτάς ” μου λέει για ακόμη μια φορά ο συνάδελφος στη δουλειά, γελάω.. αλλά τα μάτια δε φεύγουν από την οθόνη. Και πώς να μην τα κοιτώ.. είναι ήδη μέσα Οκτώβρη και όλοι οι λάτρεις των βουνών είναι σε μια κατάσταση τρέλας.

Μετά την πρώτη εξόρμηση, το πρώτο Σαββατοκύριακο του μήνα, αλλά και μετά από ένα ήσυχο καλοκαίρι, η όρεξη για βουνό είχε ανοίξει για τα καλά. Το φθινόπωρο έχει μια ασύγκριτη γοητεία για πολλούς και εγώ είμαι σίγουρα ένας από αυτούς . Αυτό το ΣΚ θα ήταν ιδανικό, σκέφτηκα, όσο κοιτούσα τις προγνώσεις του καιρού, με χαμηλές νεφώσεις, χωρίς βροχή και καλές θερμοκρασίες.

Δεν αργεί να ‘ρθει η Κυριακή και εγώ 06:10 είμαι ήδη στο δρόμο προς τα ορεινά του νομού. Όλα έδειχναν ότι θα με περίμεναν οι τέλειες συνθήκες, όμως καθώς πλησιάζω στον προορισμό μου τα πράγματα αλλάζουν. Οι διαδρομές που με τόση ευλάβεια διάλεγα μέσα στην εβδομάδα δεν έχουν δείγμα νεφώσεων ή ομίχλης. “Εντάξει”, θα πει κάποιος, “και τι έγινε”…Ίσως τίποτα, αλλά σκεφτείτε οτι για όσους ασχολούνται με τα βουνά αλλά και τη φωτογραφία, το σκηνικό που εξελίσσεται κάθε φορά γύρω τους είναι καταλυτικό για την απόδοση της ατμόσφαιρας που θέλουν να δοθεί.

Γι’αυτό και λύση ήταν πλέον η Σάπκα, που μαζί με την κορυφή Σίλο, ακριβώς δίπλα, αποτελούν τις δύο ψηλότερες στα ηπειρωτικά του νόμου Έβρου. Κοντά χιλιομετρικά αλλά και υψομετρικά, δεν αργώ να φτάσω στον προορισμό μου. Άγρια και ομιχλώδης η βραχώδης κορυφή της, δεν με απογοητεύει.

Ανέβηκα και περιπλανήθηκα στα γνώριμα τοπία της για να φωτογραφίσω τις γνωστές για μένα γωνιές της.

Όμως κάπου εκεί, μια λάθος στροφή, και ξαφνικά βρίσκομαι μπροστά στο πιο όμορφο λάθος της ημέρας. Ένα υπέροχο δάσος βελανιδιάς που κάλυπτε τη δυτική πλευρά του λόφου απλωνόταν τώρα μπροστά μου.

Αυτό μου αρέσει στο βουνό, δε σταματά ποτέ να σε εκπλήσσει! Μπορεί να περνάς πολλές φορές από το ίδιο μέρος, όμως κάθε φορά να είναι διαφορετικό. Πόσο μάλλον όταν βρεθείς μπροστά σε μια γωνιά του, άγνωστη μέχρι εκείνη τη στιγμή.

Απόλαυσα για ώρα τη μυστηριακή ατμόσφαιρα εκείνου του δάσους και αφού πρώτα συμβουλεύτηκα το χάρτη, κατηφόρισα για να πιάσω το μονοπάτι λίγο πιο κάτω.

Εκεί για άλλη μια φορά το τοπίο άλλαζε, οξιές μαζί με βελανιδιες έκαναν τώρα το δάσος να φαντάζει παραμυθένιο.

Το εξερεύνησα για λίγο, μένοντας ενθουσιασμένος από τις προοπτικές αυτής της νέας ανακάλυψης. Όμως ο χρόνος τελείωνε και εγώ έπρεπε να αφήσω την περαιτέρω διερεύνηση του για μια επόμενη φορά. Συνέχισα προς την αρχή του μονοπατιού και αφού πέρασα τα ορεινά ανοίγματα του, δαρμένα από τους δυνατούς βοριάδες, έφτασα στο αυτοκίνητο.

Δεν είναι δύσκολο να χάσεις την αίσθηση του χρόνου όταν βρίσκεσαι εδώ.. και αυτό μπορεί να είναι τρομακτικό για κάποιους. Δεν τους αδικώ.. έχουμε ορίσει τη ζωή μας σε χρονικά ορόσημα, θέλοντας έτσι να έχουμε την ψευδαίσθηση του ελέγχου. Το βουνό θέλει σεβασμό και σίγουρα έχει τους ρυθμούς του.. απλά το μόνο που χρειάζεται από εμάς είναι να εναρμονιστούμε .

Ελατιά “Μια αποστολή στην καρδιά του δάσους “

Είχε έρθει επιτέλους η στιγμή…!!Η στιγμή να κάνουμε το επόμενο βήμα, ή μάλλον πολλά περισσότερα, και να βρεθούμε μόνοι στην καρδιά ενός δάσους, χωρίς όχημα, χωρίς σήμα, χιλιόμετρα μακριά από καθετί “πολιτισμένο “.

Από καιρό η πεζοπορική μας ομάδα έκανε σχέδια για την “αναβάθμιση” της εμπειρίας αλλά και της επαφής μας με το βουνό και το δάσος. Γι’αυτό και όταν τελικά ήρθε η ώρα δε δίστασα. Μια περιπέτεια σκέφτηκα, μια περιπέτεια στα σπλάχνα του μεγαλύτερου δάσους της Ελλάδας, το δάσος της Ελατιάς ή αλλιώς Καρά Ντερέ.

Πλούσιο σε ιστορία που ξεκινά από τα αρχαία φύλα των Διών μέχρι τα τσελιγκάτα των Σαρακατσαναίων, αλλά και με βιοποικιλότητα που θα ζήλευαν πολλά δάση στην Ευρώπη, τράβηξε όλη μου την προσοχή.

Όπως κάθε φόρα κάθισα με τον καλό φίλο και συνοδοιπόρο Γιάννη για να οργανώσουμε την επίσκεψη μας στο βουνό. Μόνο που αυτή τη φορά η αποστολή μας είχε και κάποιες βασικές διαφορές που έπρεπε να ληφθούν σοβαρά υπόψη: Πρώτον το όχημα θα έμενε στη βάση της πρώτης κατασκήνωσης, πράγμα που σήμαινε ότι θα έπρεπε να οργανώσουμε και να μεταφέρουμε εξοπλισμό και τρόφιμα 15 κιλών (ανά άτομο) στην κατασκήνωση 2. Και δεύτερον να είμαστε κυρίως ψυχολογικά αλλά και τεχνικά έτοιμοι να αντιμετωπίσουμε με το σεβασμό που πρέπει ένα βουνό και δάσος με έντονα καιρικά φαινόμενα, πλούσια χλωρίδα αλλά και πανίδα, που μεταξύ άλλων περιελάμβανε και πολλές θεάσεις αρκούδας .

Η κυκλική διαδρομή, περιμετρικά της κορυφής Τσάκαλος.

Φτάσαμε αργά το απόγευμα στο δασικό χωριό και με το τελευταίο φως στήσαμε σκηνές. Ρίξαμε μια γρήγορη ματιά στη διαδρομή και φάγαμε ένα γερό βραδινό. Με μια μεγάλη μέρα πίσω μας αλλά και με μια μεγαλύτερη να ακολουθεί, δεν αργήσαμε να πιάσουμε “θέση” για ύπνο.

Νωρίς το επόμενο πρωί..ξημερώματα..και βρίσκω τον εαυτό μου μόνο σε ένα λιβάδι να κοιτά με στωικότητα μια ομάδα άγριων αλόγων. Αφήνομαι στην απλότητα της φύσης γύρω μου και με κυριαρχεί ένα αίσθημα γαλήνης, ίσως επειδή λείπει τόσο πολύ από τη ζωή μας.

Γυρίζω το βλέμμα στον ήλιο..είχε έρθει η ώρα να επιστρέψω στο camp. Αφού μαζεύουμε και φορτώνουμε εξοπλισμό, ξεκινάμε για πορεία 19 χιλιομέτρων προς Βαθύρεμα και την κατασκήνωση 2.

Η διαδρομή στο δάσος, βγαλμένη σαν μέσα από τις ταινίες που βλέπαμε μικροί, με νεράιδες, ξωτικά και νάνους κρυμμένους πίσω από φτέρες και δέντρα ελάτης, ενώ μαζί τους τα μικρά και τα μεγάλα ρυάκια, οι ρεματιές και τα λιβάδια συνέθεταν το κατάλληλο σκηνικό.

Και κάπου εκεί στη μέση της διαδρομής μια γερή υπενθύμιση της άγριας πραγματικότητας γύρω μας..βαθιές τομές στον φλοιό ενός δέντρου δείχνουν καθαρά την ωμή δύναμη της αρκούδας και της κυριαρχίας της στην περιοχή.

Προχωράμε, με θαυμασμό αλλά και σεβασμό, συνεχίζουμε μέχρι που τελικά φτάνουμε στον προορισμό μας.

Μόλις που προλαβαίνουμε να στήσουμε τη σκηνή και ξεκινά το μπουρίνι που ακούγαμε να έρχεται εδώ και ώρα. Αφήνουμε τη βροχή αλλά και το ψιλό χαλάζι να μας χαρίσει μια υπέροχη μεσημεριανή σιέστα. Ο καιρός τελικά καταλαγιάζει και εμείς αφηνόμαστε στο τοπίο που απλόχερα μας προσφέρει μοναδικές στιγμές.

Στο βουνό βραδιάζει νωρίς. . Δεν ήταν μια εύκολη μέρα άλλα η νύχτα εξελίσσεται ήσυχα και χαλαρωτικά..μια ζεστή σούπα και η καλή παρέα ανεπτερώνουν σώμα και πνεύμα.

Το επόμενο πρωί νιώθω ξεκούραστος, πάρα την επίπονη χθεσινή πορεία. Ο καλός ύπνος και ο ήπιος καιρός έχουν βοηθήσει αρκετά. Ωστόσο μια πορεία ενός χιλιομέτρου σε ένα πυκνό δάσος, που μόλις είχε αρχίσει να ξυπνά, περίμενε για να μας οδηγήσει στα Ελληνοβουλγαρικά σύνορα.

Περαστικός, αδιάκριτος παρατηρητής στις μυστικές γωνιές του, κλέβω στιγμές από τη ζωή που παλεύει, αγωνιά και γιγαντώνεται μέσα του.

Φωλιά του κόκκινου ευρωπαϊκού μυρμηγκιού

Και εκεί στα όρια του κόσμου που εμείς είχαμε χαράξει ξεκινά και η πεζοπορία εκτός μονοπατιού. Ανάμεσα στα 1600 με 1800 μέτρα υψόμετρο διανύουμε μια πορεία μοναδικής ομορφιάς επάνω στη συνοριογραμμή. Μια αίσθηση ελευθερίας που ξεπερνά τα τεχνικά όρια που επιβάλλει ο άνθρωπος στο περιβάλλον του γεμίζει τις καρδιές μας.

Στέκομαι λίγο με το ένα πόδι στην Ελλάδα και το άλλο Βουλγαρία, παίρνω μια βαθιά ανάσα και συνεχίζω..

Σε λίγο θα βρισκόμασταν ξανά στους δασικούς δρόμους αλλά και στην τελική ευθεία για την κατασκήνωση 1 και την επιστροφή.

Κάπου εκεί συναντάμε και το άλλο μισό μιας φωτογραφικής παρέας που μια βραδιά νωρίτερα είχαμε γνωρίσει στο δασικό χωριό. Μας “συστήνουν” στην ενασχόληση τους, τη φωτογράφιση πτηνών, και δεν εκπλήσσομαι μαθαίνοντας για το ενδιαφέρον που έχει στην περιοχή. Συνειδητοποιώ ότι εδώ στα ορεινά θα υπάρχει πάντα μια παρέα ανθρώπων που θα κάτσει για να μοιραστεί μαζί σου το πάθος για τη φύση με τις πιο όμορφες ιστορίες.

Αφήνοντας αυτόν τον μαγικό τόπο νιώθω νικητής, όχι απέναντι στο βουνό και το δάσος, αλλά απέναντι στην καθημερινότητα και απέναντι στην ευκολία της ρουτίνας που συνεχώς προσπαθεί να σε πείσει ότι δεν θα τα καταφέρεις εκεί έξω, οτι έχεις χάσει τα ένστικτα σου και οτι έχεις “εξημερωθεί”.

Φεύγω πλήρης από βουνό και δάσος, αλλά και ήσυχος ξέροντας ότι θα είναι πάντα εκεί οδηγός στο βλέμμα μου.

Η διαδρομή αυτή στηρίχθηκε από αυτή του Αντώνη Συναπίδη και της παρέας του.

Μικρές εξορμήσεις “Κύκνειο άσμα”

“Τις περισσότερες φορές απλά πεζοπορείς και αφήνεσαι στη διαδρομή”

Απόγευμα Σαββάτου και πιάνω τον εαυτό μου να χαζεύει μπροστά σε μια οθόνη τους χάρτες της περιοχής. Υψόμετρα, μονοπάτια και βλάστηση, τα σημεία ενδιαφέροντος. Είχα σκοπό να “πάρω τα βουνά” την επομένη κι έτσι έκανα τη μικρή μου έρευνα. Τα καιρικά φαινόμενα δεν υπόσχονταν και πολλά, αλλά με τον πάντα άστατο Μάρτη είχα την ελπίδα για λίγο χιόνι ή κλειστό καιρό στο πέρας του χειμώνα.

Ξεκινήσα πρωί πρωί με τον “συνήθη ύποπτο”, Γιάννη, για τη σχεδόν εβδομαδιαία επανασύνδεση με τη φύση. 45 λεπτά αργότερα και πλησιάζοντας στο μέγιστο υψόμετρο για την περιοχή -1000μ – διαπίστωσα για ακόμη μια φορά οτι εδώ πάνω η φύση έχει τους δικούς της ρυθμούς.

Και αυτή τη φορά έπρεπε να συντονιστείς με ένα ολόλευκο τοπίο σε χαμηλές θερμοκρασίες και βαριά ατμόσφαιρα .Ηταν λες και κάθε γωνιά, κάθε κλαδί και καθετί μέσα στο δάσος είχε “βαπτιστεί” μεσα στο ψυχρότερο λευκό.

Δε θα μπορούσα να είμαι περισσότερο ενθουσιασμένος από αυτή την αναπάντεχη συγκυρία. Με το ένα μάτι στην περιπέτεια και το άλλο στην προσπάθεια να μεταφέρω με εικόνα και λόγο όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μου, μπήκα στο μονοπάτι.

Δεν είναι εύκολο να μεταδώσει κάνεις το δέος που σε πιάνει όταν βρίσκεσαι μέσα σε τέτοιες εικόνες και συνθήκες. Κάποιος ποιητής ίσως να περνούσε ένα μέρος αυτού..για μένα όμως η γοητεία που πηγάζει από αυτό το τοπίο είναι κάτι εντελώς βιωματικό.

Κάναμε μια διαδρομή περίπου 4.5 χιλιομέτρων μέσα σε πυκνή βλάστηση και σποραδικά ξέφωτα, με έντονη την παρουσία της πανίδας στην περιοχή, αφού στο “φρέσκο” χιόνι είχαν αφήσει τα σημάδια τους αλεπούδες, ζαρκάδια και λαγοί.

Δεν είναι πάντα έτσι..δε συμβαίνουν πάντα τόσα όσα για να συνθέσουν γύρω σου το ιδανικό σενάριο. Τις περισσότερες φορές απλά πεζοπορείς και αφήνεσαι στη διαδρομή . Όμως στο τέλος κάθε πορείας κοιτάς πίσω σου με μια αίσθηση πλήρωσης και χωρίς ενδοιασμούς για τη δικαίωση της επιλογής.

Μπήκαμε στο αμάξι για την επιστροφή, το μυαλό ακόμη γεμάτο εικόνες που είχαν αρχίσει ήδη να γίνονται αναμνήσεις. Όμως ακόμα και τώρα σαν επισφράγιση αυτής της υπέροχης μέρας, το βουνό δε μας άφησε έτσι…ένας επιβλητικός χρυσαετός συνόδευσε με το πέταγμά του την έξοδο μας από αυτό.